ბიბლია: პირველი მაკაბელთა
Author: Институт перевода Библии
Date: 2020-12-19T15:13:46.682124+00:00

ბიბლია
ბიბლია

1. სათაურის გვერდი

1. პირველი მაკაბელთა

სათაურის გვერდი

ბიბლია
ძველი და ახალი აღთქმა

(კანონიკური და არაკანონიკური წიგნები)

ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი

2002

ISBN 91-89122-21-6

© კანონიკური წიგნები – ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტი, სტოკჰოლმი, 2002

© არაკანონიკური წიგნები – საქართველოს ბიბლიის საზოგადოება, 2002

პირველი მაკაბელთა
პირველი მაკაბელთა

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

1
პირველი მაკაბელთა

1^1მას შემდეგ რაც ხეთელთა ქვეყნიდან გამოვიდა ალექსანდრე, ფილიპეს ძე, მაკედონელი, დაამარცხა დარიოსი, სპარსთა და მიდიელთა მეფე და მის ნაცვლად გამეფდა, თავდაპირველად – საბერძნეთზე,

2გადაიხადა მრავალი ომი, ხელთ იგდო ციხე-სიმაგრენი და გაწყვიტა ქვეყნის მეფენი.

3მიაღწია ქვეყნიერების დასალიერს, მოხარკედ გაიხადა მრავალი ხალხები, და როცა ქვეყანა დაცხრა მის წინაშე, აღზევდა გალაღებული.

4შეკრიბა დიდძალი ლაშქარი და განაგებდა ქვეყნებს, ხალხებსა და მბრძანებლებს, რომლებიც გახდნენ მისი მოხარკენი.

5შემდგომ ამისა ლოგინად ჩავარდა და სიკვდილის მოახლოვება იგრძნო.

6მოუხმო თავის დიდებულებს, სიყრმიდანვე მასთან თანშეზრდილთ, და ჯერ კიდევ სიცოცხლეშივე გაუყო მათ მთელი თავისი საბრძანებელი.

7იმეფა ალექსანდრემ თორმეტი წელი და მიიცვალა.

8შემდეგ მბრძანებლობდნენ მისი დიდებულები – თვითეული თავის სამყოფელში.

9მისი სიკვდილის შემდეგ ყველამ დაიდგა თავზე გვირგვინი; შემდგომ ასევე იქცეოდნენ მათი ძენი, და იმრავლა ბოროტებამ ქვეყნად.

10მათგან გამოვიდა ცოდვილი ფესვი – ანტიოქოს ეპიფანე, ძე მეფე ანტიოქოსისა, მძევლად რომ ჰყავდათ რომში.

11იმ ხანად ისრაელიდან გამოვიდნენ უსჯულო ძენი, აცთუნებდნენ მრავალთ და ამბობდნენ: წავიდეთ და ზავით შევეკრათ ჩვენს გარშემო მოსახლე ხალხებს, რადგანაც მას შემდეგ, რაც მათ გამოვეყავით, მრავალი უბედურება დაგვატყდაო თავს.

12და ეს სიტყვა მოსაწონი გამოჩნდა მათ თვალში.

13ხალხში ზოგიერთმა ასე ინება და ეახლნენ მეფეს, რომელმაც ნება დართო მათ აღესრულებინათ წარმართთა ადათ-წესები.

14და წარმართთა წესისამებრ გამართეს სასწავლებელი იერუსალიმში.

15წესად დადეს წინადაუცვეთელობა, განუდგნენ აღთქმას, შეეკრნენ წარმართებს და ავის საქმნელად გაყიდეს თავი.

16როდესაც ანტიოქოსმა დაინახა, რომ განმტკიცდა ქვეყანა მის წინაშე, განიზრახა გამეფებულიყო ეგვიპტეში, რათა ემეფე ორ სამეფოზე.

17ურიცხვი ლაშქრით, ეტლებითა და სპილოებით, მხედრებითა და მრავალი ხომალდით შევიდა ეგვიპტეში.

18და შეება ეგვიპტის მეფეს პტოლემეოსს; შეკრთა პტოლემეოსი და უკუიქცა. თვლა აღარ ჰქონდა დაცემულ დაჭრილთ.

19ხელთ იგდო ეგვიპტის ქვეყანაში ციხე-ქალაქები და აკრიფა ხარკი ეგვიპტეში.

20ეგვიპტის დაპყრობის შემდეგ, ას ორმოცდა მესამე წელს, გამობრუნდა ანტიოქოსი, ისრაელზე გაილაშქრა და დიდძალი ჯარით მიადგა იერუსალიმს.

21ქედმაღლურად შევიდა საწმიდარში, აიღო ოქროს სამსხვერპლო, სასანთლე და ყოველი დგამი მისი;

22საწირავი ტაბლა, სათხევი ფიალები, ოქროს საცეცხლური, ფარდა, გვირგვინები და ტაძრის გარეთა სამკაული ოქროსი – ყველაფერი მიისაკუთრა.

23მიითვალა ოქრო-ვერცხლი, ძვირფასი ჭურჭელი და გადამალული განძი, რაც კი მოიხელთა.

24მოხვეტა ყველაფერი და თავის ქვეყანაში გაბრუნდა; ხოცავდა ხალხს და ქედმაღლურად ლაპარაკობდა.

25მოთქმა-გოდებამ მოიცვა ისრაელის ყოველი მხარე.

26გმინავდნენ მხედართმთავრები და უხუცესები, დაუძლურდნენ ქალწულნი და ჭაბუკნი, გაიცრიცა ქალთა მშვენება.

27დამგლოვიარდა ყოველი სიძე; და საქორწინო სარეცელზე მჯდომარე სასძლო ვაებდა.

28მიწა შეიძრა მისსავე მკვიდრთა ფეხქვეშ და სირცხვილმა მოიცვა მთელი სახლი იაკობისა.

29ორი წლის შემდეგ წარგზავნა მეფემ მეხარკეთუხუცესი იუდას ქალაქებში და შევიდა იგი იერუსალიმში დიდძალი ლაშქრით.

30მზაკვრულად ეუბნა ხალხს მშვიდობის სიტყვით და ერწმუნნენ მას, მაგრამ უეცრად თავს დაესხა ქალაქს, სასტიკად მოაოხრა და მუსრი გაავლო ისრაელის მრავალ მკვიდრს.

31გაძარცვა ქალაქი და გადაბუგა; დააქცია მისი სახლები და გალავანი.

32ტყვედ წაასხეს ქალები და ბავშვები და დაეპატრონენ საქონელს.

33მტკიცე გალავნითა და მკვიდრად ნაშენი კოშკებით შემოზღუდეს დავითის ქალაქი და იქცა მათ ციხე-სიმაგრედ.

34დაასახლეს იქ ცოდვილი ხალხი და უსჯულონი დამკვიდრდნენ იქ.

35მოიმარაგეს საჭურველი და სანოვაგე, ხარკი აკრიფეს იერუსალიმში, შიგ ჩაიბუდეს და ჩასაფრდნენ.

36მზირად ექცნენ საწმიდარს და ეშმაკეულ მტრად გაუხდნენ ისრაელს.

37დაღვარეს უმანკო სისხლი საწმიდრის ირგვლივ, წარყვნეს და წაბილწეს იგი.

38ამიტომაც მიმოიფანტნენ იერუსალიმის მკვიდრნი; გადამთიელთა საცხოვრისად იქცა იგი; უცხო შეიქნა თვისტომთათვის; და მიატოვეს იგი მისმა შვილებმა.

39გავერანდა და გაუდაბურდა მისი საწმიდარი; გლოვად იქცნენ მისი დღესასწაულნი, ძაძებად – მისი შაბათნი და დიდება მისი – სირცხვილად.

40დიდების წილ იმრავლა მისმა უპატიობამ და გოდებად იქცა მისი ზეობა.

41წერილით ამცნო მეფემ მთელ თავის სამეფოს, რომ ყველა ხალხი ერთი ყოფილიყო,

42ყველა ხალხს ხელი აეღო თავის ადათ-წესებზე, და მისი სიტყვის წინაშე ყველამ მოიდრიკა ქედი.

43ისრაელშიც ბევრი დაჰყვა მის ნებას, მსხვერპლს სწირავდნენ კერპებს და ბღალავდნენ შაბათს.

44გაგზავნა მეფემ წიგნი იერუსალიმში და იუდას სხვა ქალაქებში, რომ მათთვის უცხო წეს-ჩვეულებებს მიჰყოლოდნენ;

45აღეკვეთათ სრულადდასაწველი და მსხვერპლშეწირვა, საღვრელი – სამსხვერპლოზე, შეებღალათ შაბათი და დღესასწაულნი.

46შეებილწათ საწმიდარი და სიწმიდენი,

47აღემართათ ბომონები, ნაკრძალები და საკერპოები, მსხვერპლად შეეწირათ ღორები და უსურმაგები,

48წინადაუცვეთლად დაეტოვებინათ თავიანთი ძენი და ათასგვარი სიბილწით და უწმინდურებით შეებღალათ მათი სულები,

49რათა დაევიწყებინათ სჯული და თავიანთი ადათ-წესები

50ხოლო ვინც ურჩობას გაუწევდა მეფის სიტყვებს, სიკვდილით დაესაჯათ.

51ამ სიტყვების მიხედვით მისწერა მთელ თავის სამეფოს, ზედამხედველნი დაუდგინა ყველა ხალხს და იძულებით დაუწესა ზორვა იუდას ქალაქებს.

52ხალხთაგან ბევრი შეუერთდა მათ, – ყველა, ვინც ზურგი აქცია სჯულს და ბოროტის მოქმედად იქცა ამ ქვეყნად.

53და აიძულეს ისრაელი სამალავებსა თუ თავშესაფრებში მიმალულიყო.

54ქისლევის მეთხუტმეტე დღეს, ასორმოცდამეხუთე წელს, წარყვნეს და წაბილწეს სამსხვერპლო და ბომონები აღმართეს იუდას ქალაქების ირგვლივ.

55საკმეველს აკმევდნენ სახლების კარწინ და ქუჩებში.

56სადაც კი წააწყდებოდნენ სჯულის წიგნებს, ხევდნენ და ცეცხლში ყრიდნენ,

57ხოლო ვისაც უპოვიდნენ აღთქმის წიგნებს, ანდა ვინც აღიარებდა სჯულს, მეფის ბრძანებისამებრ, სიკვდილით სჯიდნენ.

58ასე მძლავრობდნენ ისრაელზე, ვისაც კი სახლში წაასწრებდნენ თვიდან თვემდე.

59თვის ოცდახუთში მსხვერპლს სწირავდნენ საკურთხევლის წინ აღმართულ კერპს.

60ქალებს, რომლებმაც გაბედეს თავიანთი შვილების წინადაცვეთა, დაუნდობლად აშთობდნენ.

61კისრით ჰკიდებდნენ ჩვილებს, არბევდნენ მათ სახლებს, მუსრს ავლებდნენ წინადაცვეთილთ.

62მაგრამ მრავალი გასალკლდევდა ისრაელში და მტკიცედ იდგა, რომ არ ეჭამა უწმინდურება.

63სიკვდილი არჩიეს უწმინდური საჭმლით წაბილწვას და წმიდა აღთქმის შებღალვას, – ასე დაიხოცნენ.

64და იყო დიდი რისხვა ისრაელის თავზე.

2

2^1იმ ხანად იერუსალიმიდან აღდგა მატათია, ძე იოანესი, ძისა სიმონ მღვდლისა, იოარიბის ძეთაგან, და მოდეინში დასახლდა.

2ხუთი ძე ჰყავდა მას: იოანე, მეტსახელად გადი,

3სიმონი, მეტსახელად თასი,

4იუდა, მეტსახელად მაკაბელი,

5ელეაზარი, მეტსახელად ავარანი, და იონათანი, მეტსახელად აპფუსი.

6და იხილა მკრეხელობანი იუდასა და იერუსალიმში.

7და თქვა: „ვაიმე, ნუთუ იმიტომ გავჩნდი, რომ ჩემი ხალხის დაქცევა და წმიდა ქალაქის იავარქმნა მეხილა? ან რას ვუზივარ აქ, როცა ის მტრის ხელში ჩავარდნილა, ხოლო სამსხვერპლო – უცხოთა ხელში?

8და მისი ტაძარი ჩანს, როგორც შეურაცხი კაცი.

9მიუტაცებიათ მისი დიდების სამოსელი, მის ქუჩებში ჩაუხოცავთ მისივე ჩვილნი და მტრის მახვილს განუგმირავს მისი ჭაბუკნი.

10ვის აღარ მიუღია სამკვიდროდ მისი სამეფო და ვის აღარ უგდია ხელთ მისი მონაგარი?

11წარუტაციათ მთელი მისი სამკაული; თავისუფალი იყო და მონად ქცეულა.

12გავერანებულან მისი სიწმიდენი, ჩვენი მშვენება და დიდება წარმართებს წაუბილწავთ.

13რისთვისღა უნდა ვიცოცხლოთ?“

14შემოიგლიჯეს მატათიამ და მისმა ვაჟებმა ტანსაცმელი და ჯვალოთი შეიმოსნენ, მწარედ მტირალნი.

15მაშინ მივიდნენ მოდეინში მეფის მოხელენი, რათა ეიძულებინათ ხალხი განდგომოდნენ სჯულს და მსხვერპლი შეეწირათ კერპებისთვის.

16და ისრაელიდან ბევრი შეუერთდა მათ, მატათია და მისი ძენი კი ურყევად იდგნენ.

17ამის პასუხად მეფის წარგზავნილებმა მიუგეს და უთხრეს მატათიას: „შენა ხარ თავკაცი ამ ქალაქისა, სახელგანთქმული და პატივდებული, ვაჟებითა და ძმებით ძლიერი.

18მაშ, მიდი და პირველმა აღასრულე მეფის ბრძანება, მოიქეცი, როგორც ყველა წარმართი, იუდას ხალხი და იერუსალიმში დარჩენილები, და შენი სახლეულითურთ მეფის მეგობართა შორის შეირაცხები, და მოგეგებათ პატივი შენცა და შენს შვილებსაც ოქრო-ვერცხლითა და ურიცხვი ძღვნით.“

19მიუგო მატათიამ და ხმამაღლა თქვა: „მეფის მთელი საბრძანებლის ყველა ხალხიც რომ დაემორჩილოს მას, სათითაოდ განუდგეს მამა-პაპისეულ ღვთისმსახურებას და ქედი მოიხაროს მისი ბრძანების წინაშე,

20მე მაინც მამა-პაპისეული აღთქმის ერთგული დავრჩები, ჩემს ვაჟებთან და ძმებთან ერთად.

21ღმერთმა დაგვიფაროს იმისაგან, რომ განვუდგეთ სჯულსა და მცნებებს.

22არ დავემორჩილებით მეფის სიტყვებს, არ გადავუხვევთ ჩვენს ღვთისმსახურებას, არც მარჯვნივ და არც მარცხნივ.“

23ესა თქვა და ყველას თვალწინ გამოტყვრა ერთი იუდაელი, რათა მეფის ბრძანებისამებრ, მოდეინში აღმართულ ბომონზე მსხვერპლი შეეწირა კერპისათვის.

24ამის დანახვაზე საღვთო შურით აღენთო მატათია და გული აემღვრა, განრისხებული მივარდა მას და ბომონს დააკლა.

25იქვე გააფრთხობინა სული მეფის კაცსაც, მსხვერპლშეწირვას რომ აიძულებდა, და ბომონიც მილეწ-მოლეწა.

26შურით აღენთო სჯულის გამო, როგორც ფინხასი – ზიმრის, შალუმის ძის, წინააღმდეგ.

27და მატათიამ ხმამაღლა შეჰღაღადა ქალაქში: „ყველა, ვინც საღვთო შურით აღძრულა სჯულისა და მცნებებისათვის, უკან გამომყვეს!“

28და თავის ვაჟებთან ერთად მთას მიაშურა; ქალაქში კი დატოვა მთელი თავისი სარჩო-საბადებელი.

29მაშინ მრავალმა, სიმართლისა და სამართლის ერთგულმა, უდაბნოს შეაფარა თავი, რომ იქ დარჩენილიყო,

30თავის ცოლ-შვილსა და თავის ნახირთან ერთად, რადგანაც ბოროტებამ იმძლავრა მათზე.

31მეფის ხალხსა და ლაშქარს, რომლებიც იერუსალიმში – დავითის ქალაქში – იდგნენ, ეუწყა, რომ ზოგიერთმა დაარღვია მეფის ბრძანება და უდაბნოს შეაფარა თავი.

32მრავალნი გამოუდგნენ მათ, წამოეწივნენ, გაქცეულთა პირისპირ განეწყვნენ და შაბათ დღეს გაემზადნენ მათ წინააღმდეგ საომრად.

33და უთხრეს მათ: „ვიდრე გვიან არ არის, გამოდით, მეფის ბრძანებას დაემორჩილეთ და სიცოცხლეს შეგინარჩუნებთ.“

34მაგრამ მათ პასუხად მიუგეს: „არც გამოვალთ, არც მეფის ბრძანებას შევასრულებთ და არც შაბათს შევბღალავთ.“

35მაშინ სასწრაფოდ გაემზადნენ მათთან საბრძოლველად.

36ლტოლვილებს პასუხიც არ გაუციათ, ქვაც კი არ უსვრიათ მათთვის და არც თავიანთი თავშესაფრის გამაგრება უცდიათ.

37ესღა თქვეს: „ყველანი დავიხოცებით ჩვენი სიმართლით; ცა და მიწაა მოწმე, რომ უსამართლოდ გვღუპავთ.“

38შაბათ დღეს თავს დაესხნენ მათ და დახოცეს ისინი, მათი ცოლ-შვილი და მათი ნახირი, ათასამდე კაცი.

39ეს რომ მატათიამ და მისმა მეგობრებმა გაიგეს, მდუღარე ცრემლით დაიტირეს ისინი.

40და ერთმანეთს უთხრეს: „თუკი ყველანი ისე მოვიქცევით, როგორც ეს ჩვენი ძმები, და ჩვენი სიცოცხლისათვის არ შევებმით წარმართებს, მალე აღგვგვიან მიწის პირისაგან.“

41იმ დღეს დაასკვნეს და თქვეს: „ვინც კი შაბათ დღეს დაგვესხმის თავს, შევებრძოლებით, რათა ისევე არ ამოვწყდეთ, როგორც ეს ჩვენი ძმები თავიანთ სამალავებში.“

42მაშინ შეუერთდა მათ ხასიდების საკრებულო, ისრაელის მხნე მეომრები და სჯულის ერთგულნი.

43ყველა, ვინც გამოექცა უბედურებას, მათ შეუერთდა და მხარში ამოუდგა.

44შეკრიბეს ლაშქარი და თავიანთი მრისხანებით შემუსრეს ცოდვილნი და თავიანთი მძვინვარებით – უსჯულონი; დანარჩენები კი წარმართებთან გაიქცნენ და თავს უშველეს.

45მატათიამ და მისმა მეგობრებმა კი იქაურობა დაიარეს და მიწასთან გაასწორეს ბომონები.

46და ყველა ყრმა, ვინც კი ისრაელში წინადაუცვეთელი ნახეს, წინადაცვითეს იძულებით.

47განდევნეს ქედმაღლობის ძენი და კეთილად წარიმართა საქმე მათ ხელში.

48ასე დაიხსნეს სჯული წარმართთა და მეფის ხელიდან და რქა არ მისცეს ცოდვილს.

49მოაწია მატათიას აღსასრულის დღემ, და უთხრა თავის ვაჟებს: „ახლა იმძლავრა ქედმაღლობამ და გმობამ, და დგება ჟამი ნგრევისა და რისხვის მძვინვარებისა.

50მაშ, საღვთო შურით აღენთეთ სჯულისათვის, შვილებო, და თავი დასდეთ ჩვენი მამა-პაპის აღთქმისათვის.

51გაიხსენეთ მამა-პაპათა საქმენი, მათ მიერ თავის დროს აღსრულებულნი, და მოიხვეჭთ საუკუნო სახელსა და წარუვალ პატივს.

52განა განსაცდელში არ გამოჩნდა რწმენა აბრაამისა და მართალ კაცად არ შეირაცხა?

53იოსებმა მძიმე გასაჭირში შეინარჩუნა მცნება და ეგვიპტის მბრძანებელი გახდა.

54საღვთო შურით აღენთო ფინხასი, მამა ჩვენი, და მარადიული მღვდლობის აღთქმა მიიღო.

55იესო სიტყვის აღსრულებისათვის გახდა ისრაელის მსაჯული.

56ქალებს საკრებულოს წინაშე მოწმობისათვის ერგო სამკვიდროდ მიწა.

57დავითს თავისი მოწყალებისათვის წილად ხვდა საუკუნო მეფობის ტახტი.

58ელია საღვთო შურის გამო ცად იქნა აყვანილი.

59ყანანიამ, ყაზარიამ, მისაელმა რწმენით დააღწიეს ცეცხლს თავი.

60დანიელი თავისი უბიწოების წყალობით გადაურჩა ლომების ხახას.

61და ასე, გაიხსენეთ, თაობიდან თაობამდე, რომ ღვთის მოიმედეთაგან მისი შემწეობა არავის მოჰკლებია.

62ნუ შეუკრთებით ცოდვილის სიტყვას, რადგანაც მისი დიდება ნეხვად და მატლად იქცევა.

63დღეს აღზევებულს ხვალ ვეღარ ნახავ, რადგანაც მტვერს მიუბრუნდა და განქარდა მისი ზრახვა.

64თქვენ კი, შვილებო, განმტკიცდით სჯულში და გასალკლდევდით, რადგანაც ამით მოიხვეჭთ პატივს.

65აი, სიმონი, თქვენი ღვიძლი ძმა: ვიცი, რომ გონიერი კაცია; მთელი თქვენი დღე და მოსწრება ყური უგდეთ მის რჩევას; ის იქნება თქვენი მამა.

66იუდა მაკაბელი სიყრმიდანვე ძალგულოვანი იყო; ის იქნება თქვენი მხედართმთავარი და ხალხთა წინააღმდეგ მებრძოლი.

67შემოიკრიბეთ გარშემო სჯულის ყველა დამცველი და თქვენი ხალხისათვის იძიეთ შური.

68სანაცვლო მიაგეთ წარმართებს და გულისყურით მოეკიდეთ სჯულის მცნებებს.“

69მერე აკურთხა ისინი და შეუერთდა თავის წინაპრებს.

70მიიცვალა ასორმოცდამეექვსე წელს და დაკრძალულ იქნა მოდეინში, თავისი მამა-პაპის სამარხში, და მდუღარე ცრემლით დაიტირა იგი მთელმა ისრაელმა.

3

3^1და აღდგა მის ნაცვლად იუდა, მისი ვაჟი, მეტსახელად მაკაბელი.

2მხარში ამოუდგნენ მისი ძმები და ყველა, ვინც მიემხრო მამამისს, და სიხარულით იბრძოდნენ ისრაელისთვის.

3ფართოდ განავრცო თავისი ხალხის დიდება, თორი შეიმოსა, როგორც ბუმბერაზმა, საომარი საჭურველი შეისხა და მხნედ მებრძოლი მახვილით იცავდა ბანაკს.

4ლომს ჰგავდა თავისი საქმით და ლომის ბოკვერივით ბრდღვინავდა მსხვერპლზე.

5სდევნიდა უსჯულოებს, ეძებდა მათ და ცეცხლში ბუგავდა თავისი ხალხის მაშფოთართ.

6მისმა შიშმა გათანგა უსჯულონი, შეძრწუნდნენ მის წინაშე უსამართლობის მოქმედნი და კეთილად წარიმართა ხსნა მისი ხელით.

7შავი დღე აყარა ბევრ მეფეს და თავისი საქმით მოუფონა იაკობს. კურთხეულია მისი ხსოვნა უკუნისამდე.

8მოიარა იუდას ქალაქები, მუსრი გაავლო ღვთისმგმობთ და განარიდა რისხვა ისრაელს.

9სახელი გაითქვა ქვეყნის კიდემდე და თავი მოუყარა დასაღუპად განწირულთ.

10მაშინ აპოლონიოსმა შეკრიბა წარმართნი და დიდძალი ლაშქარი სირიაში ისრაელის წინააღმდეგ საომრად.

11ეს რომ იუდამ გაიგო, მის შესახვედრად გაემართა, განგმირა და მოკლა იგი; ბევრი დაეცა მოწყლული, დანარჩენებმა კი გაქცევით უშველეს თავს.

12აკრიფეს ნადავლი, აპოლონიოსის მახვილი კი იუდამ აიღო და იმით იბრძოდა მთელი თავისი სიცოცხლე.

13როცა სერონმა, სირიის ლაშქრის სარდალმა, გაიგო, რომ იუდამ თავი მოუყარა ხალხსა და მორწმუნეთა მთელ კრებულს, და საომრად გამოემართა,

14თქვა: „სახელს გავითქვამ და დიდებას მოვიხვეჭ სამეფოში, შევერკინები იუდას და მის თანამდგომთ, მეფის სიტყვის შეურაცხმყოფელთ.“

15და საომრად გამზადებულს შეუერთდა ღვთისმგმობთა მძლავრი ლაშქარი, რათა მხარში ამოსდგომოდნენ მას და შური ეძიათ ისრაელზე.

16ბეთ-ხორონის აღმართს რომ მიუახლოვდნენ, გამოეგება იუდა მცირერიცხოვანი რაზმით.

17მათკენ მომავალ ლაშქარს რომ მოჰკრეს თვალი, იუდას უთხერს: „ეს ერთი მუჭა ხალხი როგორ შევებათ ამ ურიცხვ ლაშქარს? დაღლილებიც ვართ, მთელი დღის უჭმელ-უსმელნიც.“

18იუდამ მიუგო მათ: „მრავალნიც ხშირად ჩაცვივნილან მცირეთა ხელში; ზეცისთვის სულერთია, მრავალთა ხელით ვიხსნით თავს თუ მცირეთა ხელით.

19რადგანაც ომში ლაშქრის სიმრავლე კი არ იმარჯვებს, არამედ ზეცით გვეძლევა ძალა.

20ისინი ჩვენზე მოიწევენ თავხედობისა და უსჯულოების სიმრავლით, რათა დედაბუდიანად ამოგვწყვიტონ და გაგვძარცვონ.

21ჩვენ კი ჩვენი სიცოცხლისა და სჯულისათვის ვიბრძვით.

22თვითონ უფალი შემუსრავს მათ ჩვენს თვალწინ, თქვენ კი ნუ შეკრთებით.“

23ამის თქმა იყო, და ანაზდად მიეჭრა მათ; მუსრი გაავლო სერონს და მის ლაშქარს.

24უკან მისდიეს მათ ბეთ-ხორონის დაღმართზე, ვიდრე გაივაკებდნენ, და დაეცა მათგან რვაასამდე კაცი, დანარჩენებმა კი ფილისტიმელთა ქვეყნისაკენ მოუსვეს.

25მაშინ ძრწოლამ მოიცვა ყველა იუდასა და მისი ძმების წინაშე და თავზარი დაეცა მათ ირგვლივ წარმართთ.

26მეფის ყურამდეც მიაღწია მისმა სახელმა და იუდას ბრძოლებზე ალაპარაკდნენ წარმართნი.

27ეს რომ მეფე ანტიოქოსმა შეიტყო, ძალზე განრისხდა და დაგზავნა ხალხი, რათა შეეკრიბათ მთელს სამეფოში ურიხცვი და მძლავრი ლაშქარი.

28გახსნა თავისი საგანძური და მისცა წლიური ჯამაგირი ლაშქარს; ბრძანა – მზად ყოფილიყვნენ ყოველი შემთხვევისთვის.

29მაგრამ როდესაც დაინახა, რომ ვერცხლი დალეოდა საგანძურში და ხაზინის შემოსავალსაც ეკლო განხეთქილებათა და ძნელბედობათა გამო, რაც თავს დაატეხა ქვეყანას ძველისძველ კანონთა გაუქმებით, –

30შეშფოთდა, რადგანაც ორიოდეჯერ თუღა შეეძლო გაეცა საბოძვარი, რასაც უწინ თავის წინამორბედ მეფეებზე უფრო უხვად და უშურველად გასცემდა.

31ღრმად დამწუხრებულმა გადაწყვიტა სპარსეთს წასულიყო, ხარკი აეკრიფა სხვადასხვა მხარეს და რაც შეიძლება მეტი ვერცხლი შეეგროვებინა.

32საქვეყნო საქმეები კი, მდინარე ევფრატიდან ეგვიპტის საზღვრებამდე, სამეფო გვარეულობის სახელოვან კაცს – ლისიასს მიანდო.

33მასვე მიაბარა აღსაზრდელად თავისი ვაჟი – ანტიოქოსი, უკან მობრუნებამდე.

34ლისიასსავე გადასცა ლაშქრისა და სპილოების ნახევარი, და უფლება – აღესრულებინა ყველაფერი, რასაც უპირებდა იუდასა და ისრაელის მკვიდრთ,

35გაეგზავნა ლაშქარი ისრაელის ძლიერებისა და იერუსალიმის ნატამალის შესამუსრავად, რათა მათი სახსენებელიც კი მოესპო იქ,

36უცხო ტომი დაესახლებინა მთელ მიწა-წყალზე და წილისყრით გაეყო მათი ქვეყანა.

37მეფემ კი ლაშქრის მეორე ნახევარი იახლა და ასორმოცდამეშვიდე წელს ანტიოქიიდან – თავისი სატახტო ქალაქიდან – გაემგზავრა, გადაცურა მდინარე ევფრატი და ზემო ქვეყნები გადაიარა.

38ლისიასმა გამოარჩია პტოლემეოსი, დორიმენოსის ძე, ნიკანორი და გორგიასი, მხნე ვაჟკაცნი მეფის მეგობართა შორის.

39აახლა მათ ორმოცი ათასი ქვეითი და შვიდი ათასი მხედარი, რათა შეჭრილიყვნენ იუდას ქვეყანაში და მეფის ბრძანებისამებრ, აეოხრებინათ იგი.

40და გაემართნენ მთელი თავიანთი ლაშქრითურთ, მივიდნენ და ემაუსის მახლობლად, ვაკეზე განეწყვნენ.

41მათი სახელი რომ მოესმათ, იქაურმა ვაჭრებმა აიღეს დიდძალი ოქრო-ვერცხლი, იახლეს მსახურნი და ბანაკისაკენ გაეშურნენ, რათა მონებად ეყიდათ ისრაელის ძენი; და შეუერთდა მათ სირიისა და უცხოთესლთა ლაშქარი.

42იუდამ და მისმა ძმებმა დაინახეს, რომ იმრავლა უბედურებამ და ჯარი დგას მათ მიწა-წყალზე; შეიტყვეს მეფის ბრძანებაც, ხალხის გასანადგურებლად და გასაჟლეტად რომ გაეცა.

43მაშინ თითოეულმა მათგანმა უთხრა თავის მოყვასს: „აღვადგინოთ ჩვენი დაცემული ხალხი და ვიბრძოლოთ ჩვენი ხალხისა და საწმიდრისათვის.“

44და შეიყარა საკრებულო, რათა მზად ყოფილიყვნენ საომრად, ელოცათ და წყალობა და თანალმობა გამოეთხოვათ.

45იერუსალიმი კი უდაბნოსავით გაუკაცრიელებულიყო; მის მკვიდრთაგან არსად ჩანდა არც მომსვლელი და არც წამსვლელი; საწმიდარი გაეთელათ, უცხოთესლი პარპაშებდა წარმართთა ბუნაგად ქცეულ ციხე-სიმაგრეში, სიხარული წართმეოდა იაკობს, დუმდა სტვირი და ებანი.

46შეკრებილნი მიცფასკენ გაეშურნენ, იერუსალიმის პირდაპირ, რადგანაც უწინ მიცფა სალოცავი ადგილი იყო ისრაელიანთათვის.

47იმ დღეს იმარხულეს, ჯვალო ჩაიცვეს, თავზე ნაცარი გადაიყარეს და შემოიგლიჯეს ტანსაცმელი.

48გადაშალეს სჯულის წიგნი, ერთი იმ წიგნთაგანი, რომლებზედაც წარმართები ცდილობდნენ გამოესახათ თავიანთი კერპები.

49მოიტანეს სამღვდელო შესამოსელნი, ნათავარნიც და მეათედნიც, და მოიხმეს ნაზორეველნი, რომელთაც გაესრულებინათ თავიანთი დღენი.

50ცას შეჰღაღადეს და თქვეს: „რა ვუყოთ ამათ, ან სად წავიღოთ?

51სიწმიდე შენი გათელილია და წაბილწული, შენი მღვდლები – მგლოვიარენი და დამცირებულნი.

52აჰა, წარმართნი შეყრილან ჩვენს გასაჟლეტად; ხომ იცი, რასაც განიზრახავენ ჩვენს წინააღმდეგ.

53როგორ შევძლებთ მათ წინააღდგომას, თუკი შენ არ შეგვეწევი?“

54საყვირებს ჩაჰბერეს და შეჰღაღადეს.

55შემდგომ ამისა იუდამ დაადგინა ხალხის წინამძღოლნი – ათასისთავნი, ასისთავნი, ორმოცდაათისთავნი და ათისთავნი.

56ხოლო იმათ, ვინც სახლს აშენებდა, ცოლი ჰყავდა ახალდანიშნული, ვაზი ჰქონდა ახალი ჩაყრილი ან ბრძოლას უფრთხოდა, შინ დაბრუნება უბრძანა, სჯულის თანახმად.

57დაიძრა ლაშქარი და ემაუსის მახლობლად დაბანაკდა.

58და თქვა იუდამ: „სარტყელი მოირტყით, გული გაიმაგრეთ და დილაადრიან მზად იყავით წარმართებთან საბრძოლველად, ჩვენს წინააღმდეგ რომ ამხედრებულან, რათა დაგვამხონ ჩვენს საწმიდართან ერთად.

59გვიჯობს ბრძოლაში დავიხოცოთ, ვიდრე ვიხილოთ ჩვენი ხალხისა და საწმიდრის უბედურება.

60რასაც ზეცა ინებებს, დაე, ის იყოს!“

4

4^1გორგიასმა წაიყვანა ხუთი ათასი ქყეითი და ათასი რჩეული მხედარი, და დაიძრა ლაშქარი ღამით,

2რათა მოულოდნელად თავს დასხმოდნენ ბანაკს და მუსრი გაევლოთ მათთვის, ხოლო მისი მეგზურები ციხე-სიმაგრიდან იყვნენ.

3შეიტყო ეს იუდამ და გამოვიდა მხნე მეომრებთან ერთად, რათა ემაუსში შებმოდა მეფის ლაშქარს,

4როცა ის ჯერ კიდევ შორს იყო ბანაკიდან.

5გორგიასი ღამით შევიდა იუდას ბანაკში, მაგრამ რაკი იქ არავინ დახვდა, მთებში დაუწყო მათ ძებნა, რადგანაც ეგონა, გაგვირბიანო.

6გამთენიისას გამოჩნდა იუდა ვაკეზე სამი ათასი კაცით, მაგრამ არ ჰქონდათ ისეთი ფარ-ხმალი, როგორიც სურდათ.

7დაინახეს წარმართთა ბანაკი, ძლიერი და გამაგრებული, ბრძოლებში ნაცადი მხედრობით გარშემორტყმული.

8და უთხრა იუდამ თავის თანმხლებთ: „ნუ შეგაშინებთ მათი სიმრავლე და მათ იერიშს ნუ შეუკრთებით.

9გაიხსენეთ, როგორ გადარჩნენ ჩვენი მამები მეწამულ ზღვაში, როცა ლაშქრით გამოუდგა მათ ფარაონი.

10ახლა კი ცას შევღაღადოთ; იქნებ შეგვიწყალოს ღმერთმა და გაიხსენოს მამათა აღთქმა, და შემუსროს ეს ლაშქარი დღეს ჩვენს წინაშე.

11რათა იცოდეს ყველა ხალხმა, რომ არსებობს გამომსყიდველი და მხსნელი ისრაელისა.“

12როდესაც გადამთიელებმა აღაპყრეს თვალი, იხილეს ისინი, მათკენ მომავალნი.

13და გამოვიდნენ საომრად თავიანთი ბანაკიდან, ხოლო იუდას მხრიდან ბუკსა სცეს.

14შეიკრიბნენ, სძლიეს წარმართებს და დაბლობისაკენ გააქციეს.

15ჩამორჩენილები კი მახვილით განგმირეს; გეზარამდე და იდუმეის ხეობამდე, აშდოდამდე და იამნიამდე მისდიეს მათ, და დაეცა მათგან სამი ათასამდე კაცი.

16იუდამ მეტად აღარ მისდია მათ და თავისი ლაშქრითურთ გამობრუნდა.

17და უთხრა ხალხს: „ნუ დახარბდებით ნადავლს, რადგანაც ომი წინ გვიდევს.

18გორგიასი თავისი ლაშქრით ახლოა, მთაში; ჯერ მტრის წინააღმდეგ განეწყვეთ, სძლიეთ მას და მერე, რამდენიც გინდათ, იალაფეთ.“

19ამის თქმა იყო და მთიდან დაეშვა რაზმი.

20მაშინ გორგიასმა დაინახა, რომ მისიანები უკუექციათ, ბანაკი კი გადაებუგათ; კვამლის სვეტი მოწმობდა, რაც მომხდარიყო.

21ამის დანახვამ თავზარი დასცათ, ხოლო ვაკეზე საომრად გამზადებული იუდას ლაშქარი რომ დაინახეს,

22უცხოთესლთა ქვეყნისკენ იბრუნეს პირი.

23მაშინ იუდა მიბრუნდა ბანაკის გასაძარცვად, და მოხვეტეს აურაცხელი ოქრო-ვერცხლი, იაკინთი, ზღვის პორფირი და უამრავი დოვლათი.

24უკან გამობრუნებულნი გალობდნენ და ლოცულობდნენ ზეცის მიმართ, რადგანაც ის კეთილია და უკუნისამდეა წყალობა მისი.

25და ეს იყო დღე ისრაელის დიადი ხსნისა.

26ხოლო უცხოთესლთაგან გადარჩენილნი ლისიასს ეახლნენ და მოახსენეს, რაც მოხდა.

27ეს რომ მოისმინა, დამწუხრდა და დადარდიანდა, რადგანაც ის როდი დაემართა ისრაელს, რაც თვითონ სურდა, და არც ის, რაც მეფემ უბრძანა.

28მეორე წელს შეკრიბა სამოცი ათასი რჩეული მეომარი და ხუთი ათასი მხედარი, რათა ეძლიათ ისინი.

29მივიდნენ იდუმეაში და ბეთ-ცურში დაიბანაკეს; და დაუხვდა მათ იუდა ათი ათასი კაცით.

30ესოდენ ძლიერი ლაშქარი რომ დაინახა, ილოცა და თქვა: „კურთხეული ხარ, მხსნელო ისრაელისა, შენი მონა-მორჩილის დავითის ხელით რომ შემუსრე ძლიერი მტერი და უცხოთესლთა ლაშქარი საულის ძეს – იონათანს და მის საჭურველთმტვირთველს ჩაუგდე ხელში.

31ასევე მოაქციე ეს ლაშქარი შენი ერის – ისრაელის ხელში, რათა გაცუდდეს მათი ძალა და მხედრობა.

32ჩაუნერგე მათ შიში და შემუსრე მათი ძალა, რათა შეძრწუნდნენ თავიანთი მარცხით.

33განგმირე ისინი მათი მახვილით, ვისაც უყვარხარ, რათა საგალობლებით გადიდებდეს ყველა, ვისთვისაც ცნობილია შენი სახელი.“

34შეებნენ ერთმანეთს და დაეცა ლისიასის ლაშქრიდან მათ წინაშე ხუთი ათასამდე კაცი.

35როდესაც ლისიასმა დაინახა, როგორ უკუიქცა მისი ლაშქარი და რა მხნედ იბრძოდნენ იუდას მეომრები, რომლებიც მზად იყვნენ – ან ეცოცხლათ, ანდა ღირსეულად დაედოთ თავი, – ანტიოქიას მიაშურა და უცხოელი მოლაშქრენი დაიქირავა, რათა უფრო ძლიერი ჯარით თავს დასხმოდა იუდაელებს.

36ხოლო იუდამ და მისმა ძმებმა თქვეს: აჰა, შევმუსრეთ ჩვენი მტერი; მაშ, ავიდეთ საწმიდრის განსაწმედად და გასაახლებლად.

37შეიკრიბა მთელი ლაშქარი და სიონის მთაზე ავიდა.

38და დაინახეს დარბეული საწმიდარი, წაბილწული სამსხვერპლო, დანახშირებული კარიბჭე. ეზოში კი ბუჩქები ამოსულიყო, როგორც ტყესა თუ მთაში; დაექციათ სიწმიდეთა საცავნი.

39შემოიგლიჯეს ტანსაცმელი. მდუღარე ცრემლებს აფრქვევდნენ და ნაცარს იყრიდნენ თავზე.

40პირქვე დაემხნენ მიწაზე, მაუწყებელი საყვირები აახმიანეს და მწუხარედ შეჰბღავლეს ზეცას.

41მაშინ იუდამ გაამზადა მოლაშქრენი მათთან საომრად, ვინც ციხე-სიმაგრეში იდგა, თვითონ კი საწმიდრის გაწმენდას შეუდგა.

42ამოარჩია უბიწო მღვდლები, სჯულის ერთგულნი.

43გაწმინდეს საწმიდარი და წაბილწული ქვები უწმინდურ ადგილას გადაიტანეს.

44შემდეგ კი იმაზე დაიწყეს ბჭობა, თუ რა უნდა ექნათ სრულადდასაწველის შებღალული სამსხვერპლოსათვის.

45და გონივრულად დაასკვნეს: დაენგრიათ, რათა წარმართთაგან წაბილწული სირცხვილად არ ქცეულიყო მათთვის; და დაანგრიეს კიდეც.

46ქვები კი ტაძრის მთაზე დააწყვეს, სათანადო ადგილას, ვიდრე მოვიდოდა ვინმე წინასწარმეტყველი და თავის აზრს იტყოდა მათზე.

47წესისამებრ, მოაგროვეს მთელ-მთელი ქვები და ააგეს ახალი სამსხვერპლო, პირველის მსგავსი.

48აღადგინეს საწმიდარი და ტაძრის შიდა ნაწილი, და აკურთხეს ბჭე.

49ხელახლა დაამზადეს წმიდა ჭურჭელი, ტაძარში შეიტანეს სასანთლე, საკმევლის საწირავი და ტრაპეზი.

50გუნდრუკი აკმიეს საწირავზე, სასანთლეზე სანთლები აანთეს და გააჩირაღდნეს ტაძარი.

51ტრაპეზზე პურები დააწყვეს, ფარდები დაკიდეს და დაასრულეს ყველა საქმე, რაც წამოიწყეს.

52ასორმოცდამერვე წლის მეცხრე თვის (ქისლევის თვის) ოცდამეხუთე დღეს დილაუთენია წამოიშალნენ

53და სრულადდასაწველის ახლადაგებულ სამსხვერპლოზე სჯულისამებრ შესწირეს შესაწირავი,

54სწორედ იმ დროს და იმ დღეს, როცა წაბილწეს წარმართებმა, განაახლეს იგი საგალობლებით, ჩანგებით, წინწილებითა და ებნებით.

55პირქვე დაემხო მთელი ხალხი, თაყვანი სცეს და მადლი შესწირეს ზეცას, მოწყალება რომ მოიღო მათზე.

56რვა დღე ზეიმობდნენ სამსხვერპლოს განახლებას, სიხარულით მოჰყავდათ სრულადდასაწველები და სწირავდნენ ხსნისა და ქება-დიდების მსხვერპლს.

57ოქროს გვირგვინებითა და ფარებით შეამკეს ტაძრის შუბლი, განაახლეს ბჭენი, სიწმიდეთა საცავნი და კარი შეაბეს.

58ენით უთქმელი სიხარულით ხარობდა ხალხი და განქარდა გმობა წარმართთაგან.

59და დაადგინა იუდამ, თავის ძმებსა და ისრაელის მთელ კრებულთან ერთად, ყოველწლიურად რვა დღის მანძილზე დიდი ზარ-ზეიმით ედღესასწაულათ სამსხვერპლოს განახლება, ქისლევის თვის ოცდამეხუთე დღიდან მოყოლებული.

60იმავე დროს მაღალი გალავნითა და მტკიცე კოშკებით შემოზღუდეს სიონის მთა, რათა ოდესმე მომხდურ წარმართებს უწინდებურად ვეღარ დაექციათ ისინი.

61და ჩააყენა იქ მეციხოვნენი მის დასაცავად და გაამაგრა ბეთ-ცურიც, რათა ხალხს იდუმეის მხარესაც ჰქონოდა ციხე-სიმაგრე.

5

5^1როცა მეზობელმა ხალხებმა გაიგეს, რომ უწინდებურად აღიმართა სამსხვერპლო და განახლდა საწმიდარი, საშინლად განრისხდნენ.

2და გადაწყვიტეს ამოეძირკვათ იაკობის მოდგმა, რომელიც იყო მათ შორის და ხოცვა-ჟლეტა დაუწყეს ხალხს.

3მაშინ იუდამ იდუმეასა და აკრაბეტაში გაილაშქრა ესავის ძეთა წინააღმდეგ, რადგანაც მათ ალყაში მოემწყვდიათ ისრაელი, სასტიკად დაამარცხა ისინი, ქედი მოახრევინა ძლეულთ და აკრიფა ნადავლი.

4მერე გაიხსენა ბეანის ძეთა ბოროტებანი, მახედ და ხაფანგად რომ ქცეულიყვნენ ხალხისთვის და გზებზე უსაფრდებოდნენ მათ.

5მტერმა ციხე-კოშკებს შეაფარა თავი, მაგრამ იუდა გარს შემოადგა და გაჩენის დღე აწყევლინა მათ – ცეცხლს მისცა ციხე-კოშკებიცა და შიგ მყოფი ხალხიც.

6მერე მიადგა ყამონის ძეთ, მაგრამ იქ დახვდა მძლავრი ხელი და ურიცხვი ხალხი ტიმოთეოსის წინამძღოლობით.

7მრავალი ომი გადაიხადა მათ წინააღმდეგ და ძლეულ იქნენ ისინი მის წინაშე; ასე შემუსრა მტერი.

8აიღო იაყზერი მისი სოფლებითურთ და იუდაში დაბრუნდა.

9მაშინ აღიძრნენ გილყადში მცხოვრები ხალხები ისრაელის წინააღმდეგ, რომელიც იყო მათ მიწა-წყალზე, რათა მოესპოთ ისინი, მაგრამ მათ დათემას ციხე-სიმაგრეში შეასწრეს.

10იუდას და მის ძმებს წერილები გაუგზავნეს და შეუთვალეს: „აღიძრნენ ჩვენს წინააღმდეგ მეზობელი წარმართები, რომ მოგვსპონ და გაგვანადგურონ.

11მზად არიან თავს დაგვესხან და აიღონ ციხე-სიმაგრე, რომელსაც თავს ვაფარებთ; ტიმოთეოსი მოუძღვის მათ ჯარს.

12მაშ, მოდი და დაგვიხსენი მათი ხელიდან, რადგანაც დაეცა ბევრი ჩვენგანი.

13დაიღუპა ყველა ჩვენი ძმაც, ვინც იყო ტობში; მათი ცოლ-შვილი ტყვედ წაასხეს, ავლადიდება დაიტაცეს და ათასამდე კაცი გაწყვიტეს იქ.“

14ჯერ კიდევ წერილების კითხვაში იყვნენ, რომ აჰა, ტანსაცმელშემოგლეჯილი სხვა მაცნენიც მოვიდნენ გალილეიდან და ეს ამბავი მოიტანეს:

15„პტოლემაისიდან, ტვიროსიდან, ციდონიდან და მთელი გალილეიდან შეიკრიბნენ, რომ მუსრი გაგვავლონ.“

16იუდამ და ხალხმა ეს ამბავი რომ გაიგეს, შეიყარა დიდი კრებული, რათა გადაეწყვიტათ, რა ეღონათ გასაჭირში ჩაცვივნილი და მტერთაგან შევიწროებული მოძმეების გადასარჩენად.

17მაშინ იუდამ თავის ძმას – სიმონს უთხრა: „ამოარჩიე ხალხი და იხსენი შენი ძმები გალილეაში, მე და ჩემი ძმა იონათანი კი გილყადისაკენ გავემართებით.“

18ხალხის წინამძღოლებად იოსები, ზაქარიას ძე, და ყაზარია დატოვა ლაშქრის დანარჩენ ნაწილთან ერთად, რათა დაეცვათ იუდას ქვეყანა.

19და უბრძანა მათ: „განაგეთ ხალხი და ჩვენს დაბრუნებამდე წარმართებს ნუ შეებრძოლებით.“

20სიმონს სამი ათასი კაცი აახლეს გალილეაში სალაშქროდ, ხოლო იუდას – რვა ათასი გილყადისათვის.

21და გაემართა სიმონი გალილეისაკენ, მრავალგზის შეება წარმართებს და ძლეულ იქნენ ისინი მის წინაშე.

22პტოლემაისის კარიბჭემდე მისდია მათ და დაეცა წარმართთაგან სამი ათასამდე კაცი, და წამოიღო ნადავლი.

23დედა-წულიანად წამოასხა გალილეასა და არბატაში მყოფი იუდაელნი, თავიანთი ავლადიდებით და დიდი სიხარულით მიიყვანა ისინი იუდაში.

24ხოლო იუდა მაკაბელმა და მისმა ძმამ იონათანმა იორდანე გადალახეს და სამი დღის გზა განვლეს უდაბნოში.

25წინ შემოხვდნენ ნაბატელნი, მშვიდობიანად შეეგებნენ მათ და უამბეს ყველაფერი, რაც გილყადში შემთხვეოდათ მათ თანამოძმეთ:

26თურმე მრავალი მათგანი ბოცრასა და ბოსორში, ყალემაში, ხასფოში, მაკედსა და კარნაიმში – ამ დიდსა და კარგად გამაგრებულ ქალაქებში ჩაკეტილა,

27სხვები კი – გილყადის დანარჩენ ქალაქებში, ხოლო მტერი სახვალიოდ აპირებს მათზე თავდასხმას, რათა ერთ დღეში აიღოს ისინი და მუსრი გაავლოს ყველას.

28ამიტომაც იუდა თავისი ლაშქრით სასწაფოდ შემობრუნდა უდაბნოში და ბოცრასაკენ გაეშურა, აიღო ქალაქი, მახვილის პირით მუსრი გაავლო ყველა მამაკაცს და მოხვეტა უამრავი ნადავლი, თვით ქალაქი კი ცეცხლს მისცა.

29ღამით გაემართა იქიდან და ციხე-სიმაგრეს მიადგა.

30დილით, თვალი რომ გაახილეს, დაინახეს უთვალავი და ურიცხვი ხალხი, კიბეებსა და მანქანებს რომ მიათრევდა, რათა ციხე-სიმაგრე აეღო და მათ შებმოდა.

31დაინახა იუდამ, რომ ბრძოლა დაიწყო და ქალაქის გნიასი ცას მისწვდა, როგორც საყვირთა ხმა და ჟღრიალი.

32და შეუძახა თავის მეომრებს: „დღეს თქვენი ძმებისათვის უნდა იომოთ!“

33სამი რაზმით ზურგიდან მოუარა მტერს, საყვირებს ჩაჰბერეს და ხმამაღლა დაიწყეს ლოცვა.

34ტიმოთეოსის ლაშქარი მიხვდა, მაკაბელი გვიტევსო, და უკუიქცა მის წინაშე; იუდამ განდევნა ისინი და დაეცა მათგან იმ დღეს რვა ათასამდე კაცი.

35მერე ყალემას მიადგა, იერიშით აიღო და მუსრი გაავლო ყველა მამაკაცს; მოხვეტა ნადავლი და ცეცხლში დაწვა.

36იქიდან წამოსულმა აიღო ხასფო, მაკედი, ბოსორი და გილყადის სხვა ქალაქები.

37შემდეგ ტიმოთეოსმა ხელახლა შეკრიბა ლაშქარი და რაფონის წინ, ხევის გაღმა დაიბანაკა.

38იუდამ ბანაკის დასაზვერად გაგზავნა ხალხი და უკან მობრუნებულებმა მოახსენეს: „მის ირგვლივ თავი მოუყრიათ ჩვენს მეზობელ წარმართებს; ესაა ურიცხვი ლაშქარი.

39არაბებიც დაუქირავებიათ მაშველად, ხევს გაღმა დაბანაკებულან და მზად არიან ჩვენს წინააღმდეგ გამოილაშქრონ“. და გაემართა იუდა მათ შესახვედრად.

40როცა იუდა თავისი ლაშქრით მიუახლოვდა ხევს, ტიმოთეოსმა თავის სარდლებს უთხრა: „თუ პირველმა გადმოლახა ხევი, ვეღარ გავუძლებთ, მარცხი გარდუვალია,

41ხოლო თუ შეშინდა და მდინარის გაღმა დაიბანაკა, ჩვენ თვითონ გადავალთ შეტევაზე და დავამარცხებთ.“

42როგორც კი მიადგა მდინარეს, იუდამ ხევის პირას დააყენა ხალხის მწიგნობარნი და უბრძანა მათ: „არავინ დატოვოთ ბანაკში, ყველანი საომრად გამოიყვანეთ.“

43პირველი გადაეშვა მდინარეში და უკან მიჰყვა მთელი ხალხი. წარმართები ძლეულ იქნენ მის წინაშე, იარაღი დაყარეს და კარნაიმში ბომონს შეაფარეს თავი.

44მაგრამ ქალაქი აიღეს, ცეცხლს მისცეს ბომონიც და მასში მყოფნიც; ასე იძლია კარნაიმი და ვეღარ შეძლო წინააღმდეგობის გაწევა იუდასთვის.

45იუდამ თავი მოუყარა გილყადში მოსახლე ყველა ისრაელიანს, დიდიან-პატარიანად, დედა-წულითა და საბადებლით, რათა იუდაში გაემგზავრებინა ეს უამრავი ხალხი.

46ასე მიადგნენ ყეფრონს. ეს იყო დიდი და ძალზე ძლიერი ქალაქი გზაზე; ვერც მარჯვნივ გადაუხვევდნენ და ვერც მარცხნივ, შუა ქალაქზე უნდა გადაევლოთ.

47მაგრამ მოქალაქენი შიგ ჩაიკეტნენ და ქვებით ჩახერგეს კარიბჭე.

48იუდამ სამშვიდობო სიტყვა შეუთვალა მათ: „გაგვატარეთ თქვენს მიწა-წყალზე, რომ ჩვენს ქვეყანაში მივიდეთ. არას გერჩით, შეუჩერებლივ გავივლით ქალაქს.“ მაგრამ მათ არ ინებეს კარის გაღება.

49იუდამ ბრძანა გამოეცხადებინათ ხალხში, რომ ყველა თავის ადგილას მზად ყოფილიყო სალაშქროდ.

50მოლაშქენი გაემზადნენ, მთელი დღე-ღამე უტევდნენ ქალაქს, და ჩაბარდა ქალაქი მის ხელს.

51მახვილის პირით მუსრი გაავლო ყველა მამაკაცს, მიწასთან გაასწორა ქალაქი, ნადავლი აკრიფა და დახოცილთა გვამებზე გადაატარა ლაშქარი.

52დიდი დაბლობის მხარეს გადალახეს იორდანე, ბეთ-შანის პირდაპირ.

53იუდა თავს უყრიდა უკან დარჩენილთ და მთელ გზაზე ამხნევებდა ხალხს, ვიდრე იუდას მიადგებოდნენ.

54მერე შვებით და სიხარულით ავიდნენ სიონის მთაზე და შესწირეს სრულადდასაწველი, ვინაიდან ერთი მათგანიც არ დაცემულა სამშვიდობოს მობრუნებამდე.

55იმ ხანად, როცა იუდა და იონათანი გილყადში იმყოფებოდნენ, ხოლო მათი ძმა სიმონი გალილეაში პტოლემაისის პირისპირ იდგა,

56იოსებმა, ზაქარიას ძემ, და ყაზარიამ, ჯარის სარდლებმა, შეიტყვეს მათი გმირობისა და გადახდილი ომების ამბავი.

57და თქვეს: „მოდი, შევუტიოთ გარშემო მცხოვრებ წარმართებს და ჩვენც მოვიხვეჭოთ სახელი.“

58ეს აუწყეს მათთან დარჩენილ ლაშქარს და იამნიასკენ დაიძრნენ.

59გორგიასი და მისი მეომრები ქალაქიდან გამოვიდნენ, რათა ბრძოლით შეგებებოდნენ მათ.

60უკუიქცნენ იოსები და ყაზარია, და მისდიეს მათ იუდას საზღვრამდე, და დაეცა იმ დღეს ისრაელის ხალხიდან ორი ათასამდე კაცი.

61და იყო დრტვინვა ხალხში, რადგანაც ყური არ ათხოვეს იუდასა და მის ძმებს, და გმირობით მოისურვეს თავის გამოჩენა,

62თუმცა არ იყვნენ იმ კაცთა თესლისანი, ვის ხელშიც იყო ისრაელის ხსნა.

63ხოლო ვაჟკაცმა იუდამ და მისმა ძმებმა დიდი პატივი მოიხვეჭეს ისრაელსა და ყველა სხვა ხალხში, ვისაც კი მისწვდა მათი სახელი.

64და შემოკრბნენ მათ ირგვლივ მაქებარნი.

65იუდა თავისი ძმებითურთ დაიძრა სამხრეთისაკენ, და იბრძოდა ესავის ძეთა წინააღმდეგ, სძლია ხებრონს და მის სოფლებს, დააქცია მისი ციხე-სიმაგრენი და დალეწა მათი გოდოლნი.

66მერე უცხოთესლთა მხარისკენ აიღო გეზი და მარისაზე გადაიარა.

67იმ დღეს ბრძოლის ველზე დაეცნენ მღვდლები, გმირობით თავის გამოჩენის მოსურნენი, რადგანაც წინდაუხედავად ჩაებნენ ბრძოლაში.

68ხოლო იუდამ აშდოდისაკენ, უცხოთესლთა ქვეყნისაკენ, გადაუხვია, დაამხო მათი ბომონები, ცეცხლს მისცა მათი ღმერთების ქანდაკებები და ნადავლი მოხვეტა ქალაქებიდან. მერე კი იუდას ქვეყნისაკენ გაბრუნდა.

6

6^1ამასობაში მეფე ანტიოქოსმა ზემო ქვეყნები მოიარა და შეიტყო, რომ სპარსეთში არის ქალაქი ელიმაისი, სიმდიდრითა და ოქრო-ვერცხლით განთქმული;

2თვით ქალაქში კი – ტაძარი, სადაც ინახება ოქროს რიდენი, აბჯარი და საჭურველი, მაკედონიის მეფის – ალექსანდრეს, ფილიპეს ძის, დანატოვარი, თავდაპირველად რომ მეფობდა საბერძნეთზე.

3მიადგა ქალაქს და ცდილობდა აეღო და გაეძარცვა იგი, მაგრამ ვერ შეძლო, რადგანაც მოქალაქეები მიუხვდნენ, რაც ედო გულში.

4და აღიძრნენ მის წინააღმდეგ საომრად; უკუიქცა მეფე იქიდან და დიდად დამწუხრებული გაემართა ბაბილონისაკენ.

5სპარსეთში ყოფნისას ვიღაცა ეახლა და აუწყა, რომ მისმა ლაშქარმა მარცხი იწვნია იუდას ქვეყანაში,

6რომ ყველაზე წინ მიდიოდა ლისიასი მრავალრიცხოვანი ჯარით, მაგრამ უკუქცეულა მტრის წინაშე და, რომ იუდაელები გაძლიერებულან საჭურვლით, ტყვეებითა და დამარცხებულთაგან აკრეფილი დადძალი ნადავლით;

7რომ დაულეწიათ იერუსალიმის საკურთხეველზე მის მიერ აღმართული უწმინდურება, კვლავინდებურად მაღალი გალავანი შემოუვლიათ საწმიდარისთვის და გაუმაგრებიათ ბეთ-ცურიც – მისი ქალაქი.

8ეს რომ გაიგო, შეძრწუნებული და დაზაფრული მეფე ლოგინზე დაეცა და მწუხარებისაგან ლამის გული შეუღონდა, რადგანაც საწადელი არ აუსრულდა.

9დადხანს იყო ამ ყოფაში, რადგანაც მეტისმეტი მწუხარება უახლდებოდა და ასე ეგონა, ვკვდებიო.

10მოუხმო თავის მეგობრებს და უთხრა მათ: „განეშორა ძილი ჩემს თვალებს და გული შემიღონდა მწუხარებისაგან.

11გულში ვთქვი: ‘ეს რა შავ დღეში ჩავვარდი, ან დღემდე რა ნიაღვარი მიპირებს წალეკვას? არადა, რა ბედნიერი ვიყავი, როცა მორჭმით ვიჯექი ტახტზე!’

12ახლა კი ვიგონებ იმ ბოროტებას, რაც ჩავიდინე იერუსალიმში, საიდანაც გამოვზიდე მთელი ოქრო-ვერცხლის ჭურჭელი და ტყუილუბრალოდ ვგზავნიდი ხალხს იუდას მცხოვრებთა ამოსაჟლეტად.

13ახლა კი ვხვდები, რომ ამის გამო მეწია ეს უბედურება, და, აჰა, გულმწუხარე ვიღუპები უცხო მხარეში.“

14უხმო ფილიპეს, თავის ერთ-ერთ მეგობარს, და დაუმტკიცა მთელი თავისი სამეფო.

15მისცა მას გვირგვინი, თავისი სამოსელი და ბეჭედი, რათა აღეზარდა მისი ძე ანტიოქოსი და სამეფოდ გაეწვრთნა იგი.

16და აღესრულა იქ მეფე ანტიოქოსი ასორმოცდამეცხრე წელს.

17მეფის სიკვდილი რომ გაიგო, ლისიასმა მის ნაცვლად გაამეფა ანტიოქოსი, რომელსაც ბავშვობისას ზრდიდა, და სახელად უწოდა ევპატორი.

18ამასობაში ციხე-სიმაგრეში მყოფნი ავიწროვებდნენ ისრაელს საწმიდრის ირგვლივ და სულ იმის მცდელობაში იყვნენ, რომ რაიმე ევნოთ მისთვის, წარმართთათვის კი მხარი დაეჭირათ.

19ი უდამ გადაწყვიტა ამოეხოცა ისინი და მოუწოდა მთელ ერს გარს შემორტყმოდნენ მათ.

20ყველანი შეიკრიბნენ და ასორმოცდამეათე წელს გარს შემოეწყვნენ ციხეს, გამართეს სატყორცნები და სხვა საომარი მანქანები.

21მაგრამ ნაწილმა თავი დააღწია ალყას და ზოგიერთი უღვთო მათ მხარეზე გადავიდა ისრაელიდან.

22მეფესთან მივიდნენ და უთხრეს: „როდემდე არ აღასრულებ მსჯავრს და შურს არ იძიებ ჩვენი ძმებისთვის?

23მამაშენის სამსახური ჩვენ თვითონ ვიდეთ ვალად, მის ნებას ვემორჩილებოდით და ვასრულებდით მის ბრძანებებს.

24ამიტომაცაა, რომ ჩვენი ხალხის შვილები გარს შემოეწყვნენ ციხეს, უცხოთესლად გვთვლიან, რომელ ჩვენგანსაც ხელთ იგდებენ, ჰკლავენ და ჩვენს ადგილ-მამულს იტაცებენ.

25მარტო ჩვენზე როდი აღმართეს ხელი, არამედ მთელ ჩვენს მიწა-წყალზეც.

26და, აი, დღეს იერუსალიმში ასაღებად გარს შემოეწყვნენ ციხეს, გაამაგრეს საწმიდარი და ბეთ-ცური.

27თუ არ დაასწრებ, მეტსაც იზამენ და ვეღარ შეძლებ მათ შეჩერებას.“

28ეს რომ გაიგო, განრისხდა მეფე და შეკრიბა ყველა თავისი მეგობარი, ქვეითი ლაშქრის სარდლები და მხედართმთავრები.

29ეახლნენ დაქირავებული მოლაშქრენიც სხვა სამეფოებიდან და კუნძულებიდან.

30ასე რომ, მის ლაშქარს შეადგენდა ასი ათასი ქვეითი, ოცი ათასი მხედარი და ოცდათორმეტი საომარი სპილო.

31გადაიარეს იდუმეა და გარს შემოადგნენ ბეთ-ცურს; მრავალი დღის მანძილზე იბრძოდნენ და საომარ მანქანებს აწყობდნენ, მაგრამ გამოუხტნენ ალყაშემორტყმულნი, ცეცხლი წაუკიდეს მანქანებს და თავგანწირვით ეკვეთნენ მომხვდურთ.

32გამოვიდა იუდა ციხიდან და ბეთ-ზაქარიასთან, მეფის ბანაკის პირისპირ, დაბანაკდა.

33დილაუთენია ადგა მეფე და სწრაფი სვლით გაუყენა ლაშქარი ბეთ-ზაქარიას გზას; საომრად გაემზადნენ და ბუკები აახმიანეს.

34სპილოებს ყურძნისა და თუთის სისხლი დაანახვეს, რომ საომრად გაეხელებინათ.

35ცხოველები რაზმებად დაყვეს და თითოეულს ათასი თორ-აბჯროსანი კაცი აახლეს; გარდა ამისა, ხუთასი რჩეული მხედარიც ფეხდაფეხ უნდა მიჰყოლოდა თითოეულ სპილოს.

36სადაც სპილო იქნებოდა, ისინიც იქ უნდა ყოფილიყვნენ, საითაც წავიდოდა, იქით წასულიყვნენ და წამითაც არ მოსცილებოდნენ მას.

37სპილოებზე მტკიცედ ნაგები ხის კოშკები იდგა, საგანგებო გარსაკრებით დამაგრებული; ამ კოშკებში, რომლებიც ფარავდნენ ცხოველებს, ოთხ-ოთხი მხნე მეომარი ჩამდგარიყო, ზემოდან რომ უტევდნენ მტერს, და ერთიც ინდოელი გამძღოლი.

38დანარჩენი ცხენოსნები ორ ფრთაზე, აქეთ-იქიდან დაუყენეს ლაშქარს, რათა დაერტყათ მტრისათვის და თვითონ კი დაცულნი ყოფილიყვნენ ფლანგებიდან.

39როცა ოქროსა და სპილენძის ფარებზე მზე აკაშკაშდა, სხივებმა აალაპლაპეს და ჩირაღდნებივით ააელვარეს მთები.

40მეფის ლაშქრის ერთი ნაწილი მაღალ მთებშუა მიიწევდა წინ, მეორე კი – ბარში; მწყობრად და შეუდრეკლად მიაბიჯებდნენ ისინი.

41საზარელი იყო ამ ურიცხვი ლაშქრის ფეხის ხმა და იარაღის ჟღრიალი; მართლაც რომ უზარმაზარი და ძლევამოსილი ლაშქარი იყო.

42იუდა თავისი ლაშქრითურთ ჩაება ბრძოლაში და დაეცა მეფის მეომართაგან ექვსასი კაცი.

43მაშინ დაინახა ელეაზარმა, ავარანის ძემ, ერთი ყველაზე ზორბა და სამეფო ჯავშნით დაფარული სპილო, ეგონა, რომ ზედ იჯდა მეფე,

44და თავი გასწირა, რათა ეხსნა თავისი ხალხი, თვითონ კი საუკუნო სახელი მოეხვეჭა.

45წარბშეუხრელად შევარდა რაზმის შუაგულში, მარჯვნივ და მარცხნივ კაფავდა მტერს, აქეთ-იქით რომ აწყდებოდა დაფეთებული.

46სპილომდე მიაღწია, მუცელქვეშ შეუვარდა და გაფატრა იგი; სპილო მიწას დაასკდა და ქვეშ მოიყოლა ელეაზარი, რომელმაც იქვე დალია სული.

47მაგრამ როცა დაინახეს მეფის ლაშქრის ძალა და შემართება, იუდაელებმა გაცლა არჩიეს.

48მეფის მოლაშქრენი კი იერუსალიმისკენ დაიძრნენ მათ წინააღმდეგ, ხოლო მეფემ იუდაში და სიონის მთასთან დაიბანაკა.

49დაუზავდა ბეთ-ცურელებს, რომლებიც ქალაქიდან გამოვიდნენ, რადგანაც სარჩო აღარ ჰქონდათ, რომ ალყაში გაეძლოთ. შაბათის წელი იდგა ქვეყანაში.

50მეფემ ხელთ იგდო ბეთ-ცური და შიგ მეციხოვნენი ჩააყენა.

51შემდეგ დიდხანს გარს ადგა საწმიდარს, სადაც ისრის სატყორცნი საჭურველი და საომარი მანქანები აღმართა: ცეცხლსატყორცნები, ლოდსატყორცნები და შუბსატყორცნები, რომ ისრები და ლოდები დაეშინათ.

52იუდაელებმაც გამართეს მანქანები მათი მანქანების საპირისპიროდ, და მრავალი დღის მანძილზე ებრძოდნენ მტერს.

53მაგრამ საცავში სურსათ-სანოვაგე დაილია, რადგანაც უკვე მეშვიდე წელი იდგა და წარმართთაგან თავდაღწეულებმა, იუდაში რომ ეძებდნენ ხსნას, მარაგის ნარჩენსაც მოუთავეს ხელი.

54ცოტანიღა დარჩნენ საწმიდარში, რადგანაც შიმშილით გატანჯულებმა თავ-თავიანთ კუთხეებს მიაშურეს.

55ლისიასმა შეიტყო, რომ ფილიპე, რომელსაც მეფემ სიცოცხლეშივე მიანდო თავისი ძის – ანტიოქოსის აღზრდა სამეფოდ მოსამზადებლად, –

56სპარსეთიდან და მიდიიდან დაბრუნებულა მთელი ლაშქრითურთ, რომელიც თან ახლდა მეფეს, და ძალაუფლების ხელში ჩაგდებას აპირებს.

57ამიტომ ბრძანა, სასწრაფოდ აყრილიყვნენ და ასე მიმართა მეფეს, სარდლებსა და კარისკაცებს: „დღითიდღე ვმცირდებით და სარჩოც აღარ გვყოფნის, ხოლო ადგილი, რომელსაც გარს ვადგივართ, კარგადაა გამაგრებული; ჩვენ კი სამეფოს ბედზე ზრუნვაც გვმართებს.

58მაშ, მოდით, მარჯვენა გავუწოდოთ და დავუზავდეთ მათაც და მთელ მათ ხალხსაც.

59ნება მივცეთ უწინდებურად მიჰყვნენ თავიანთ ადათ-წესებს, რადგანაც სწორედ მათი აკრძალვის გამო გაშმაგდნენ და მთელი ეს უბედურება დაატრიალეს.“

60მოეწონათ ეს სიტყვა მეფეს და სარდლებს, ზავი შესთავაზეს ალყაშემორტყმულთ, და მათაც მიიღეს.

61მეფემ თავის სარდლებთან ერთად შეჰფიცა მათ, ჩემს სიტყვას შევასრულებო და ისინიც ციხე-სიმაგრიდან გამოვიდნენ.

62მაგრამ როცა მეფე მთაზე ავიდა და ციხე-სიმაგრე დაათვალიერა, დადებული ფიცი გატეხა და გალავნის დანგრევა ბრძანა.

63შემდეგ სასწრაფოდ დაიძრა და ანტიოქიას დაბრუნდა, რომელიც უკვე ფილიპეს ჩაეგდო ხელში; შეება მას და ძალით დაიბრუნა ქალაქი.

7

7^1ასორმოცდამეთერთმეტე წელს რომიდან გამოვიდა დემეტრიოსი, სელევკოსის ძე; მცირეოდენი ხალხით შევიდა ერთ ზღვისპირა ქალაქში და იქ გამეფდა.

2თავისი მამა-პაპის სამეფო სახლში შესვლისას, ჯარმა შეიპყრო ანტიოქოსი და ლისიასი, რომ მისთვის მიეგვარათ.

3ეს ამბავი რომ გაიგო, თქვა: „ნუ მიჩვენებთ მათ სახეებს.“

4ჯარისკაცებმა დახოცეს ისინი და დაბრძანდა დემეტრიოსი სამეფო ტახტზე.

5ყველა უსჯულო და უღვთო კაცმა ისრაელიდან მას მიაშურა; მათ მღვდელმთავრობის მოსურნე ალკიმოსი უძღოდათ წინ.

6ბრალი დასდეს ხალხს მის წინაშე და თქვეს: „იუდამ და მისმა ძმებმა ამოხოცეს ყველა შენი მეგობარი და ჩვენც გამოგვაძევეს ქვეყნიდან.

7მაშ, გაგზავნე ახლა კაცი, ვისაც ენდობი, მივიდეს და ნახოს, რა დღეში ჩაგვაგდეს ჩვენც და მეფის ქვეყანაც, რათა დასაჯოს ისინი მათს მომხრეებთან ერთად.“

8მეფემ თავისი მეგობრებიდან ამოარჩია ბაკქიდესი, მდინარის გაღმა მხარეს რომ განაგებდა, მთელს სამეფოში სახელგანთქმული და მეფის ერთგული.

9წარგზავნა იგი უღვთო ალკიმოსთან ერთად, მღვდელმთავრად რომ დაედგინა, და ისრაელის ძეთა დასჯა დაავალა.

10გაემართნენ და დიდძალი ლაშქრით მიადგნენ იუდას; იუდასა და მის ძმებს მოციქულები გაუგზავნეს სამშვიდობო სიტყვით, მაგრამ მზაკვრულად.

11ხოლო ისინი არ ერწმუნნენ მათ სიტყვას, რადგანაც დაინახეს, რომ დიდძალი ლაშქრით იყვნენ მოსულნი.

12მაშინ ალკიმოსსა და ბაკქიდესს სამართლის საძებნად მიადგა მწიგნობართა კრებული.

13ისრაელის ძეთაგან პირველნი იყვნენ ხასიდები, მშვიდობას რომ ელოდნენ მათგან,

14რადგანაც ამბობდნენ: ლაშქრით მოსულა სამღვდელო კაცი, აარონის მოდგმისა, და უსამართლობას არ ჩაიდენსო.

15სამშვიდობო სიტყვით ეუბნა და შეჰფიცა მათ: არც თქვენ და არც თქვენს მეგობრებს ავს არ შეგამთხვევთო.

16და ერწმუნნენ მას; მაგრამ გამოიყვანა მათგან ექვსასი კაცი და ერთ დღეში დახოცა ისინი, თანახმად წერილისა:

17„დაღვარეს წმიდათა შენთა სისხლი იერუსალიმის ირგვლივ, და დამმარხავი არავინ იყო.“

18შიშმა და ძრწოლამ მოიცვა მთელი ხალხი და ამბობდნენ: „არ არის მათში ჭეშმარიტება და სამართალი, რადგანაც გვიშალეს პირობა და გატეხეს ფიცი, რომლითაც შემოგვფიცეს.“

19ბაკქიდესი კი აიყარა იერუსალიმიდან და ბეთსაიდაში დაბანაკდა. გაგზავნა მოლაშქრენი და შეაპყრობინა მისგან გაქცეულნი და ზოგიერთნი ხალხიდანაც. დახოცა ისინი და ერთ ღრმა ჭაში ჩაყარა.

20მერე ალკიმოსს ჩააბარა ქვეყანა და ჯარი დაუტოვა დასახმარებლად, თვითონ კი მეფესთან დაბრუნდა.

21ალკიმოსი მღვდელმთავრობისთვის იბრძოდა.

22თავი მოიყარეს მის ირგვლივ თავისი ხალხის ყველა მაოხარმა, ხელში ჩაიგდეს ქვეყანა და დიდი ხოცვა-ჟლეტა გამართეს ისრაელში.

23და დაინახა იუდამ მთელი ბოროტება, ალკიმოსმა და მისმა თანამდგომებმა რომ დაატეხეს თავს ისრაელის ძეთ, – უფრო მეტი, ვიდრე წარმართებმა.

24კიდით-კიდემდე შემოიარა იუდა, შური იძია განდგომილ ხალხზე და შეწყდა მათი შემოჭრა ქვეყანაში.

25როცა ალკიმოსმა დაინახა, რარიგ გაძლიერდნენ იუდა და მისი თანამდგომნი, მიხვდა, რომ ვეღარ გაუძლებდა მათ, მეფესთან დაბრუნდა და ბოროტი ზრახვით დაადანაშაულა ისინი.

26მაშინ მეფემ წარგზავნა ნიკანორი, თავისი ერთ-ერთი სახელოვანი სარდალი, ისრაელის მოძულე და მოსისხლე მტერი, და უბრძანა მუსრი გაევლო ხალხისთვის.

27ნიკანორი დადძალი ლაშქრით მიადგა იერუსალიმს და სამშვიდობო სიტყვა შეუთვალა იუდასა და მის ძმებს მზაკვრული ზრახვით:

28„ნუ შევებმებით ერთმანეთს, მცირედი ხალხით შემოვალ, რათა გიხილოთ მშვიდობით.“

29მივიდა იუდასთან და მშვიდობით მიესალმნენ ერთმანეთს, თუმცა მეომრები კი მზად იყვნენ იუდას შესაპყრობად,

30მაგრამ შეიტყო იუდამ, მზაკვრული ზრახვით რომ მოსულიყო მასთან და აღარ ისურვა პირისპირ ეხილა იგი.

31მიხვდა ნიკანორი, რომ გამჟღავნდა მისი განზრახვა, და გამოემართა, რათა ხაფარსალამასთან შებმოდა იუდას.

32და დაეცა ნიკანორის მოლაშქრეთაგან ხუთი ათასამდე კაცი, დანარჩენები კი დავითის ქალაქისკენ უკუიქცნენ.

33შემდგომ ამისა ავიდა ნიკანორი სიონის მთაზე; საწმიდარიდან გამოვიდნენ ზოგიერთნი მღვდელთაგან და ხალხის უხუცესთაგან, რათა მშვიდობიანად მისალმებოდნენ და მეფისათვის მორთმეული სრულადდასაწველი ეჩვენებინათ მისთვის.

34მაგრამ მან არად ჩააგდო, აბუჩად აიგდო და თავხედური სიტყვით შეურაცხყო ისინი.

35მერე კი განრისხებულმა დაიფიცა: „თუ ახლავე არ ჩამაბარებთ იუდასა და მის ლაშქარს, თუ მშვიდობით მოვბრუნდი, ცეცხლს მივცემ ამ სახლს.“ და გაემართა ბრაზმორეული.

36მღვდლები შებრუნდნენ, სამსხვერპლოსა და ტაძრის წინ დადგნენ, ატირდნენ და თქვეს:

37„უფალო, შენ აირჩიე ეს სახლი, რათა შენი სახელით წოდებულიყო, და ჰქონოდა თავის ერს სამლოცველოდ და სავედრებელ სახლად.

38შური მიაგე ამ კაცს და მის ლაშქარს; დაე, მოისრნენ მახვილით; გაიხსენე მათი მკრეხელობანი და ნუღარ გააჭაჭანებ აქ.“

39ხოლო ნიკანორი გამოვიდა იერუსალიმიდან, ბეთ-ხორონში დაბანაკდა და შეუერთდა მას სირიის ჯარი.

40იუდამ კი სამი ათასი მეომრით ადასაში დაიბანაკა, ილოცა და თქვა:

41„უფალო, როცა მკრეხელობა იწყეს მეფის მოციქულებმა, გამოვიდა შენი ანგელოზი და მუსრი გაავლო ასოთხმოცდახუთი ათას კაცს.

42ასევე შემუსრე ეს ლაშქარი დღეს ჩვენს წინაშე. დაე, გაიგონ დანარჩენებმა, რომ უგვანი სიტყვით ჰგმო შენი საწმიდარი და მსჯავრი მიაგე მისი ბოროტებისამებრ.“

43ადარის თვის მეცამეტე დღეს შეებნენ ერთმანეთს და ძლეულ იქნა ნიკანორის ლაშქარი; პირველი თვითონ დაეცა ბრძოლის ველზე.

44როცა დაინახეს მისმა მოლაშქრეებმა, რომ ნიკანორი დაეცა, იარაღი დაყარეს და უკუიქცნენ.

45მთელი დღე მისდევდნენ უკუქცეულთ ადასადან გაზარამდე და ძლევის მაუწყებელი ბუკ-ნაღარით მისდევდნენ.

46გარშემო მდებარე დაბებიდან გამორბოდნენ იუდაელნი და გაქცეულთ გარს ერტყმოდნენ. ხოლო როცა მტერმა მათკენ იბრუნა პირი, მახვილით მოსრეს ყველა; ერთიც არ გაუშვეს ცოცხალი.

47მოხვეტეს ნადავლი და სურსათი, ნიკანორს კი თავი და მარჯვენა მოჰკვეთეს, ესოდენ ქედმაღლურად რომ იწვდიდა წინ; წაიღეს და იერუსალიმთან ჩამოჰკიდეს.

48ხარობდა ხალხი და ეს დღე ისე გაატარეს, როგრც დღე დიდი სიხარულისა.

49და დაადგინეს, ყოველწლიურად ზეიმით აღენიშნათ ეს დღე ადარის ოცდაათს.

50და ცოტა ხნით დაწყნარდა იუდას ქვეყანა.

8

8^1ესმა იუდას რომაელთა დიდება: რომ ისინი ძლიერნი არიან და ძლევემოსილნი, კეთილგანწყობილებას იჩენენ მათი მოკავშირეების მიმართ და ვინც კი მისულა მათთან, ყველასთვის სამეგობროდ გაუწვდიათ ხელი.

2მათ ძალას და ძლიერებას ისიც მოწმობდა, რასაც ყვებოდნენ მათ მიერ გადახდილ ომებსა და გმირობაზე, გალატელებთან ბრძოლაში რომ გამოიჩინეს, რომლებიც დაიმორჩილეს და მოხარკეებად გაიხადეს.

3და ისიც, რაც ესპანეთში მოიმოქმედეს, რათა იქაური ვერცხლისა და ოქროს საბადოები ჩაეგდოთ ხელში.

4თავისი გონიერებითა და სიმტკიცით დაეპატრონნენ მთელ მხარეს, თუმცა ის ძალზე შორს იყო მათი ქვეყნიდან, ხოლო მეფეებს, დედამიწის კიდიდან რომ დაიძრნენ მათ წინააღმდეგ, სძლიეს და სასტიკი მარცხი აგემეს.

5ასევე სძლიეს და ქედი მოახრევინეს ფილიპესა და პერსევსს, მაკედონელთა მეფეს, და სხვებსაც, ვინც კი აღიძრა მათ წინააღმდეგ.

6ანტიოქოსიც, აზიის დიდი მეფე, ასოცი სპილოთი, მხედრებით, ეტლებით და დიდძალი ლაშქრით რომ გაილაშქრა რომაელებზე, ძლეულ იქნა მათგან.

7ცოცხლად შეიპყრეს და აიძულეს დიდძალი ხარკი და მძევლები ეძლია მათთვის, – მასაც და მის შემდგომ მეფეებსაც, – და სამეფო დაექუცმაცებინა.

8ჩამოართვეს ყველაზე უკეთესი ქვეყნები: ინდოეთი, მიდია, ლიდია და მეფე ევმენესს მისცეს ისინი.

9ხოლო როდესაც ბერძნებმა განიზრახეს რომაელებზე გალაშქრება და მათთვის მუსრის გავლება,

10რომაელებმა გაიგეს ეს ამბავი და ერთი მხედართმთავარი გაგზავნეს მათ წინააღმდეგ საომრად; ბევრი ბერძენი დაეცა ბრძოლის ველზე, ტყვედ წამოასხეს მათი ცოლ-შვილი და გაძარცვეს ისინი, ხელთ იგდეს მათი ქვეყანა, დააქციეს მათი ციხე-სიმაგრენი და დღემდე დამონებული ჰყავთ ისინი.

11დანარჩენი სამეფოები და კუნძულები, ოდესმე რომ აღძრულან მათ წინააღმდეგ, ასევე დაარბიეს და დაიმონეს.

12დაიმორჩილეს ახლობელი თუ შორეული სამეფოები და მათი სახელის ხსენებაც კი შიშის ზარს სცემდა ყველას.

13ვის შეწევნასა და მეფედ დასმასაც ინებებენ, კიდევაც ამეფებენ, ხოლო ვისი დამხობაც სურთ, იმას ამხობენ, ძლევემოსილებით აღზევებულნი.

14და მაინც არც ერთს არ დაუდგამს თავზე გვირგვინი და არც ძოწეული შეუმოსავს დიდების ნიშნად.

15არამედ საბჭოს იწვევენ და საბჭოს სამას ოცი წევრი ყოველდღიურად ბჭობს იმაზე, რაც ხალხსა და მის კეთილდღეობას ეხება.

16ყოველწლიურად ერთ კაცს ანდობენ მთავრობას და ქვეყნის პატრონობას, ყველანი მას ემორჩილებიან და არ არის შური და ეჭვი მათ შორის.

17მაშინ იუდამ ამოირჩია ევპოლემოსი, ძე იოანესი, ძისა ყაქოსი, და იასონი, ძე ელეაზარისა და წარგზავნა ისინი რომში მეგობრობისა და კავშირის დასამყარებლად,

18და კისრიდან უღლის გადასაგდებად, რადგანაც ხედავდნენ, რომ ბერძენთა სამეფოს სურდა საბოლოოდ დაემონებინა ისრაელი.

19წარგზავნილნი რომის შორეულ გზას დაადგნენ; საბჭოში შევიდნენ და შეკრებილთ ასე მიმართეს:

20„იუდა მაკაბელმა, მისმა ძმებმა და იუდაელმა ხალხმა წარმოგვგზავნეს, რათა სამოკავშირეო და სამშვიდობო ხელშეკრულება დავდოთ თქვენთან და თქვენს მეგობრებად შეგვრაცხოთ.“

21და მოეწონათ ეს სიტყვა.

22აი, პირიც წერილისა, სპილენძის დაფაზე რომ დაწერეს და იერუსალიმში გაგზავნეს, რათა დარჩენილიყო იქ მშვიდობისა და კავშირის ნიშნად:

23„სიკეთე ნუ მოშლოდეთ რომაელებსა და იუდაელ ხალხს ზღვასა და ხმელზე უკუნისამდე; მტერი და მახვილი არიდოთ.

24თუ პირველად რომს ან მის მოკავშირეებს დაემუქრათ ომი მთელს მათ სამფლობელოში,

25იუდაელმა ხალხმა დახმარება უნდა გაუწიოს მათ მთელი გულით, როგორც ვითარება მოითხოვს;

26[მოკავშირეთა] მეომრებს არ მისცემენ და არც მოამარაგებენ პურით, იარაღით, ფულითა და ხომალდებით, რადაგნაც ასე ინება რომმა; უანგაროდ უნდა ასრულებდნენ თავიანთ ვალდებულებებს.

27ხოლო თუ პირველად იუდაელ ხალხს დაემუქრება ომი, რომაელები სულით და გულით დაეხმარებიან მათ, როგორც მოითხოვს ვითარება;

28მოკავშირეებს [იუდაელნი] არ მისცემენ არც პურს, არც იარაღს, არც ფულსა და არც ხომალდებს, რადგანაც ასე ინება რომმა; [მოკავშირენი] უზაკველად უნდა ასრულებდნენ თავიანთ ვალდებულებებს.

29ამ პირობით შეკრეს კავშირი რომაელებმა იუდაელ ხალხთან.

30თუ ან ერთი, ან მეორე მხარე მოისურვებს რაიმე მიუმატოს ან გამოაკლოს ამ პირობებს, ეს საერთო ნებით უნდა გადაწყდეს, და მხოლოდ მაშინ ექნება ძალა იმას, რასაც მიუმატებენ ან გამოაკლებენ.

31ხოლო იმ ბოროტებისათვის, რაც მეფე დემეტრიოსმა თავს დაატეხა მათ, ასე მივწერეთ მას და შევუთვალეთ: ‘რატომ დაადგი ესოდენ მძიმე უღელი იუდაელებს – ჩვენს მეგობრებს და მოკავშირეებს?

32თუ კვლავაც საჩივრით მოგვმართეს შენს გამო, ჩვენ ვიქმთ მათთვის სამართალს და ომს გამოგიცხადებთ ხმელსა თუ ზღვაზე’“.

9

9^1როცა დემეტრიოსმა გაიგო, რომ ნიკანორი და მისი მოლაშქრენი ბრძოლაში დაეცნენ, გადაწყვიტა ხელახლა წარეგზავნა ბაკქიდესი და ალკიმოსი იუდას ქვეყანაში, მარჯვენა ფრთასთან ერთად.

2გილგალის გზით გაემართნენ და არბელაში, მესალოთთან, დაიბანაკეს; აიღეს ის და უამრავი ხალხი გაწყვიტეს.

3ასორმოცდამეთორმეტე წლის პირველ თვეში იერუსალიმთან დაიბანაკეს,

4მაგრამ მალე აიყარნენ და ოცი ათასი ქვეითითა და ორი ათასი ცხენოსნით ბეროასაკენ აიღეს გეზი.

5ხოლო იუდა სამი ათასი რჩეული მეომრით ელასაში იდგა.

6ლაშქრის სიმრავლე რომ დაინახეს, თავზარი დაეცათ და ბევრი გაიპარა ბანაკიდან; რვაას კაცზე მეტი აღარ დარჩენილა იქ.

7დაინახა იუდამ, რომ გაიფანტა მისი ლაშქარი და გული შეუკრთა, რადგანაც დრო აღარ ჰქონდა, რომ თავი მოეყარა მათთვის.

8დამწუხრებულმა უთხრა დარჩენილთ: „ავდგეთ და ვეკვეთოთ მტერს, იქნებ შევიძლოთ მათთან ბრძოლა.“

9მაგრამ მათ შორს დაიჭირეს და უთხრეს: „ვერა, ვერ შევძლებთ; იქნებ თავს მაინც ვუშველოთ; მერე ჩვენს ძმებთან ერთად მოვბრუნდებით და შევებმით მტერს; ახლა კი ძალზე ცოტანი ვართ.“

10მაშინ იუდამ თქვა: „ღმერთმა ნუ ქნას, რომ მტერს გავექცეთ; თუ ჩვენმა ჟამმა მოაწია, ვაჟკაცურად მაინც დავდოთ თავი ჩვენი ძმებისთვის და სააუგოდ ნურავის მივცემთ ჩვენს სახელს.“

11დაიძრა ლაშქარი და მათ პირისპირ განეწყო; მხედრობა ორად განაწილდა, ხოლო ჯარს მეშურდულენი, მშვილდოსნები და რჩეული მეომრები უძღოდნენ წინ.

12ბაკქიდესი მარჯვენა ფრთაზე იდგა; ორივე მხრიდან ბუკ-ნაღარით ახლოვდებოდნენ რაზმები.

13იუდას მეომრებმაც ჩაჰბერეს საყვირს; მიწა შეაზანზარა ჯარების დგრიალმა და დილიდან საღამომდე გაგრძელდა გააფთრებული ბრძოლა.

14როცა დაინახა იუდამ, რომ ბაკქიდესი თავისი ლაშქრის რჩეული მეომრებით მარჯვენა ფრთაზე იბრძოდა, გარს შემოიკრიბა ყველაზე მხნე მებრძოლები,

15რომლებმაც დაამარცხეს მარჯვენა ფრთა და აშდოდის მთამდე მისდიეს უკუქცეულთ.

16მარცხენა ფრთაზე მყოფებმა რომ დაინახეს, მარჯვენა ფრთა დამარცხდაო, შემოტრიალდნენ და ზურგიდან გამოენთნენ იუდას და მის მეომრებს.

17გაიმართა ფიცხელი ბრძოლა და მრავალი დაჭრილი დაეცა ორივე მხრიდან.

18დაეცა იუდაც, დანარჩენები კი უკუიქცნენ.

19აიყვანეს იონათანმა და სიმონმა იუდა, მათი ძმა, და მოდეინში, მამა-პაპათა სამარხში დამარხეს.

20დასტიროდა და მდუღარე ცრემლით გლოვობდა მთელი ისრაელი; დიდხანს მოსთქვამდნენ და ამბობდნენ:

21„როგორ დაეცა ძლიერი მხსნელი ისრაელისა?!“

22ხოლო იუდას მიერ გადახდილი დანარჩენი ომები, მისი საგმირო საქმენი და სიდიადე კი, მათი სიმრავლის გამო აღუწერელი დარჩა.

23იუდას სიკვდილის შემდეგ მთელს ისრაელში გამოჩნდნენ უსჯულონი და წამოიშალნენ უსამართლობის მოქმედნი.

24სწორედ იმ ხანად ჩამოვარდა დიდი შიმშილობა და ქვეყანა მიემხრო მათ.

25ბაკქიდესმა ამოარჩია უღვთონი და დაადგინა ისინი მხარეთა გამგებლებად.

26ეძებდნენ და სდევნიდნენ იუდას მეგობრებს და ბაკქიდესთან მიჰყავდათ ისინი, შურისძიების მიზნით აბუჩად რომ იგდებდნენ მათ.

27და დიდმა მწუხარებამ დაისადგურა ისრაელში, რომლის მსგავსიც აღარ ყოფილა მას შემდეგ, რაც ქვეყანას აღარ მოვლენია წინასწარმეტყველი.

28მაშინ შეიკრიბა იუდას ყველა მოკეთე და უთხრეს იონათანს:

29„მას შემდეგ, რაც დაიღუპა იუდა, შენი ძმა, აღარ გამოჩენილა მისებრი კაცი, რომ ადგეს და მტრების, ბაკქიდესსა და ჩვენი ხალხის მოძულეთა წინააღმდეგ გაილაშქროს.

30ასე რომ, დღეიდან შენ აგვირჩევიხარ მის ნაცვლად, რათა გვსარდლობდე და წინ მიგვიძღოდე ბრძოლებში.

31მაშინ ჩაიბარა იონათანმა წინამძღოლობა და დადგა თავისი ძმის – იუდას ნაცვლად.

32შეიტყო ეს ბაკქიდესმა და ცდილობდა მოეკლა იგი.

33ეს რომ გაიგეს, იონათანი, მისი ძმა სიმონი და მათი თანამდგომნი თეკოაყის უდაბნოში გაიქცნენ და ასფარის ტბის წყალთან დაბანაკდნენ.

34შეიტყო ეს ბაკქიდესმა შაბათ დღეს და თავისი ლაშქრითურთ იორდანეს გაღმა გავიდა.

35იონათანმა კი თავისი ძმა, ხალხის წინამძღოლი, გაგზავნა და თავის მეგობარ ნაბატელებს სთხოვა, საომრად გადადებული დიდძალი მარაგი შეგვინახეთო.

36მაგრამ გამოვიდნენ იამბრის ძენი, შეიპყრეს იოანე, ჩამოართვეს ყველაფერი, რაც ჰქონდა, და დატვირთულნი წავიდნენ.

37ამ ამბის შემდეგ იონათანს და მის ძმას სიმონს აცნობეს, რომ იამბრის ძენი დიდებულ ქორწილს იხდიდნენ და ნადაბათიდან დიდი მაყრიონით მოჰყავდათ სასძლო, ერთი წარჩინებული ქანაანელი ასული.

38მაშინ გაიხსენეს თავიანთი ძმის – იოანეს სისხლი, გამოვიდნენ და მთაში ჩასაფრდნენ.

39გაიხედეს და დაინახეს: აჰა, ერთი აურზაური და უამრავი მზითევი; შესაგებებლად გამოვიდა სიძეც, თავის მეგობრებსა და ძმებთან ერთად, დაფდაფებით, საკრავებითა და დიდძალი საჭურვლით.

40მაშინ გამოცვივდნენ საფარიდან, თავს დაესხნენ მათ და დახოცეს; ბევრი დაეცა განგმირული; დანარჩენებმა კი მთისკენ მოუსვეს, და მოხვეტეს მთელი ნადავლი.

41ქორწილი გლოვად იქცა და მუსიკის ხმა – გოდებად.

42აიღეს თავიანთი ძმის სისხლი და იორდანეს ჭანჭრობებისაკენ გაბრუნდნენ.

43ეს რომ ბაკქიდესმა გაიგო, შაბათ დღეს დიდძალი ლაშქრით მიადგა იორდანეს ნაპირს.

44მაშინ იონათანმა მიმართა თავის თანამდგომთ: „ავდგეთ და ვიბრძოლოთ ჩვენი სიცოცხლისათვის, რადგანაც დღეს სხვა დროა, ვიდრე გუშინ ან გუშინწინ იყო.

45აჰა, მტერი მოგვდგომია წინიდანაც და ზურგიდანაც, აქეთ-იქით იორდანეს წყალი გვაკრავს, ირგვლივ – ჭანჭრობი და ჭალა, ასე რომ, ვერც მოვბრუნდებით.

46მაშ, ახლა ცას შეჰღაღადეთ, ვინძლო დაგვიხსნას მტრის ხელიდან.“

47გაჩაღდა ბრძოლა და იონათანმა ბაკქიდესის მოსაკლავად შემართა ხელი, მაგრამ ის დაუსხლტა და უკან დაიხია.

48შეტოპეს იონათანმა და მისმა თანამდგომებმა იორდანეში და გაღმა გავიდნენ, მტერს კი არ გადაულახავს იორდანე.

49ბაკქიდესის მხრიდან დაეცა იმ დღეს ათასამდე კაცი.

50დაბრუნდა იერუსალიმში ბაკქიდესი და ააშენა ციხე-ქალაქები იუდაში: ციხე-სიმაგრე იერიხოში, ემმაუსი და ბეთ-ხორონი, ბეთელი და თიმნათი ფარათონში და ტეფონი, მაღალი გალავნით, კარიბჭეებითა და ურდულებით.

51და ისრაელის სამტროდ ჩააყენა მათში მეციხოვნეები.

52გაამაგრა ქალაქები ბეთ-ცური, გაზარა და ციხე-სიმაგრე; დატოვა მათში ჯარები და აღალის მარაგი.

53მძევლებად წაიყვანა ქვეყნის მთავართა ვაჟები და იერუსალიმის ციხეში გამოამწყვდია ისინი.

54ასორმოცდამეცამეტე წლის მეორე თვეს ალკიმოსმა ბრძანა დაენგრიათ სამსხვერპლოს შიდა ეზოს გალავანი და იავარეყოთ წინასწარმეტყველთა ნამოქმედარი. მაგრამ როგორც კი დაიწყო ნგრევა,

55ალკიმოსს დამბლა დაეცა და მისი საქმეც შეჩერდა; ენა წაერთვა, დამუნჯდა და ხმის ამოღებაც ვეღარ შეძლო, რომ სიტყვა დაებარებინა თავისი სახლეულისათვის;

56საშინელი ტანჯვით დალია სული.

57ბაკქიდესმა რომ დაინახა, ალკიმოსი მოკვდაო, მეფესთან დაბრუნდა. და მოისვენა იუდას ქვეყანამ ორიოდე წლით.

58მაშინ სათათბიროდ შეიყარნენ უსჯულონი და თქვეს: „აჰა, იონათანი და მისი თანამდგომნი უდარდელად და გულარხეინად არიან. მაშ, მოვიყვანოთ ბაკქიდესი, რომ ერთ ღამეში შეიპყროს ყველა.“

59ეახლნენ და თავიანთი რჩევა მოახსენეს.

60ბაკქიდესმა გადაწყვიტა დიდძალი ლაშქრით დაძრულიყო და საიდუმლოდ დაუგზავნა წერილები ყველა თავის იუდაელ მოკავშირეს, რომ შეეპყროთ იონათანი და მისი თანამდგომნი; მაგრამ ეს ვერ შეძლეს, რადგანაც გამჟღავნდა მათი განზრახვა.

61იონათანმა კი შეაპყრობინა იქაურთაგან ორმოცდაათამდე კაცი, ბოროტმოქმედთა მოთავენი, და დახოცეს ისინი.

62თვით იონათანმა, სიმონმა და მათმა თანამდგომებმა ბეთბასისკენ იჩქარეს უდაბნოში, აღადგინეს დანგრეული და გაამაგრეს იგი.

63შეიტყო ეს ბაკქიდესმა, შეკრიბა მთელი თავისი ლაშქარი და აცნობა მათაც, ვინც იყვნენ იუდაში.

64გავიდა და გარს შემოადგა ბეთბასისს; დიდხანს უტევდა და საომარი მანქანებიც აღმართა.

65იონათანმა ქალაქში დატოვა თავისი ძმა სიმონი, თვითონ კი ქვეყნისკენ გაემართა მცირეოდენი ხალხით.

66ჩახოცა ოდომერა, მისი ძმები და ფასირონის ძენი მათსავ კარვებში; ძალმოცემული მუსრს ავლებდა მტერს.

67ხოლო სიმონი და მისი თანამდგომნი ქალაქიდან გამოვიდნენ და ცეცხლი წაუკიდეს მანქანებს.

68შეებნენ და სძლიეს ბაკქიდესს, რამაც დიდად დაამწუხრა იგი, რადგანაც მისი განზრახვაცა და ლაშქრობაც ფუჭი გამოდგა.

69ძლიერ განრისხდა უსჯულოებზე, რომლებმაც ურჩიეს მათ ქვეყანაზე გამოლაშქრება; ბევრი მათგანი დახოცა და გადაწყვიტა თავის ქვეყანაში დაბრუნებულიყო.

70ეს რომ გაიგო, იონათანმა უხუცესები მიუგზავნა, რათა ზავი დაედოთ მასთან და ტყვეების დაბრუნება ეთხოვათ.

71ბაკქიდესი დაყაბულდა და მისი სიტყვისამებრ მოიქცა; თანაც შეჰფიცა, რომ თავის დღეში აღარ შეამთხვევდა ბოროტს.

72დაუბრუნა ტყვეები, რომლებიც ადრე იუდას ქვეყნიდან წაესხა; მერე თავის ქვეყანაში დაბრუნდა და აღარასოდეს გამოულაშქრია მათზე.

73და დაცხრა მახვილი ისრაელში. დასახლდა იონათანი მიხმაშში, დაიწყო ხალხის განსჯა და ამოძირკვა უღმერთონი ისრაელიდან.

10

10^1ასმესამოცე წელს გამოვიდა ალექსანდრე, ძე ანტიოქოს ეპიფანესი, და დაიპყრო პტოლემაისი. მიიღეს იგი და იქ გამეფდა.

2ეს რომ გაიგო მეფე დემეტრიოსმა, შეკრიბა დიდი ლაშქარი და მასთან საომრად გაემართა.

3და გაუგზავნა დემეტრიოსმა იონათანს წერილი მშვიდობის სიტყვით, თითქოს მისი განდიდება სურსო.

4რადგანაც ამბობდა: „მოდი, მოვასწროთ მასთან ზავის დადება, ვიდრე ალექსანდრესთან შეკრავდეს კავშირს ჩვენს წინააღმდეგ.

5მაშინ გაიხსენებს მთელ ბოროტებას, რაც თავს დავატეხეთ მას, მის ძმებსა და ხალხს.“

6უფლება მისცა შეეკრიბა ლაშქარი და გაემზადებინა საჭურველი, რომ მისი მოკავშირე ყოფილიყო, და ბრძანა ციხეში გამომწყვდეული მძევლების დაბრუნება მისთვის.

7წავიდა იონათანი იერუსალიმში და ხმამაღლა წაუკითხა წერილი მთელ ხალხსა და ციხეში მყოფთ.

8თავზარი დაეცათ, როცა გაიგეს, მეფემ ლაშქრის შეკრების უფლება მისცაო.

9ციხეში მყოფებმა კი მძევლები გადასცეს იონათანს, და დაუბრუნა [მან] ისინი თავიანთ მშობლებს.

10დასახლდა იონათანი იერუსალიმში და ქალაქის შენებასა და განახლებას შეუდგა.

11და უთხრა მშენებლებს, სიონის მთის ირგვლივ ოთხკუთხად გათლილი ქვის გალავანი აეგოთ მის გასამაგრებლად. და ასეც მოიქცნენ.

12მაშინ გადაიხვეწნენ უცხოტომელები, ბაკქიდესის მიერ აგებულ სიმაგრეში რომ იდგნენ.

13ყველამ მიატოვა ადგილი, რომელიც ეკავა და თავის სამშობლოში დაბრუნდა.

14მხოლოდ ბეთ-ცურში დარჩა ზოგიერთი მათგანი, ვინც ზურგი აქცია სჯულსა და მცნებებს, რადგანაც ის იყო მათი თავშესაფარი.

15შეიტყო ალექსანდრემ, რასაც შეჰპირებოდა დემეტრიოსი იონათანს. ისიც უამბეს, რამდენი ომი გადაეხადათ იონათანს და მის ძმებს, და რამდენი გასაჭირი გადაეტანათ.

16მაშინ თქვა: ასეთ კაცს სადღა ვიპოვით? მოდით, დავიმეგობროთ და მოკავშირედ გავიხადოთო.

17ამ სიტყვებით დაწერა წერილი და გაუგზავნა:

18„მეფე ალექსანდრე მოკითხვას უთვლის თავის ძმას იონათანს.

19გამიგონია, რომ მძლეთამძლე კაცი ხარ და ღირსი იმისა, რომ ჩვენს მეგობრად იწოდებოდე.

20დღეიდან დამიდგენიხარ შენი ხალხის მღვდელმთავრად და მეფის მეგობარი მიწოდებია შენთვის (თან ძოწეული და ოქროს გვირგვინი გაუგზავნა), რომ მხარში გვედგე და ჩვენს მეგობრობას უფრთხილდებოდე.“

21შეიმოსა იონათანმა წმიდა შესამოსელი ასმესამოცე წლის მეშვიდე თვეს, კარვობის დღესასწაულზე; ლაშქარი შეკრიბა და დიდძალი იარაღი მოიმარაგა.

22ეს ამბავი რომ გაიგო დემეტრიოსმა, დამწუხრდა და თქვა:

23„რა ღმერთი გაგვიწყრა, რომ ალექსანდრემ დაგვასწრო და თავისდა გასაძლიერებლად დაიმეგობრა იუდაელნი?

24მეც მივწერ მათ სანუგეშო სიტყვებს, პატივსა და ძღვენს აღვუთქვამ, რომ ჩვენ დაგვიჭირონ მხარი.“

25წერილი გაუგზავნა იუდაელებს და შეუთვალა: „მეფე დემეტრიოსი მოკითხვას უთვლის იუდაელებს.

26გვესმოდა და გვიხაროდა, რომ იცავდით ჩვენს ხელშეკრულებას, უფრთხილდებოდით ჩვენს მეგობრობას და მხარს არ უჭერდით ჩვენს მტრებს.

27მაშ, კვლავ ეცადეთ შეინარჩუნოთ ჩვენი მეგობრობა და სიკეთეს მოგაგებთ იმის სანაცვლოდ, რაც ჩვენთვის მოიმოქმედეთ.

28დიდ შეღავათს მოგცემთ და ძღვენსაც გაახლებთ.

29ახლა კი თქვენს ნებაზე გიშვებთ და ყველა იუდაელს ვათავისუფლებ გადასახადისაგან, მარილისა და გვირგვინების ბაჟისაგან.

30უარი მითქვამს მარცვლეულის მესამედისა და ხილის ნახევარზე, რაც მე მეკუთვნის; არც რას მოვითხოვ იუდას ქვეყნიდან და იმ სამი ოლქიდან, რომლებიც მას შეუერთეს სამარიიდან და გალილეიდან, აღარც დღეს და აღარც არასდროს.

31ხოლო იერუსალიმი და მისი სანახები წმიდა და თავისუფალი იყოს; ყველა მეათედი და მთელი შემოსავალი მასვე დარჩეს.

32თქვენთვისვე გადმომიცია იერუსალიმის ციხე-სიმაგრე და მღვდელმთავრისთვის მიმიცია იმის უფლება, რომ მის დასაცავად შიგ ჩააყენოს ის ხალხი, ვისაც თვითონ აირჩევს.

33ყოველ იუდაელს, იუდას ქვეყნიდან ტყვედ წაყვანილს, მთელს ჩემს სამეფოში ვათავისუფლებ. დაე, ყველამ გააუქმოს მათი ცხვარ-ძროხის გადასახადი.

34ყოველი დღესასწაული: შაბათი, ახალმთვარობა და დაწესებული დღეები – სამი დღე ზეიმამდე და სამიც ზეიმის შემდეგ – შეღავათიანი და საუქმო იყოს ჩემს სამეფოში მცხოვრები ყველა იუდაელისათვის.

35არავის ექნება უფლება რომელიმე მათგანი შეავიწროოს, ან ძალით აკეთებინოს რამე.

36იუდაელთაგან მეფის ლაშქრისათვის გამოიყოს სამი ათასი კაცი და მიეცეს მათ ჯამაგირი, როგორც დაწესებულია მეფის ყოველი ჯარისკაცისათვის.

37მათგან შეირჩნენ მეფის დიდ ციხე-სიმაგრეთა ციხისთავნი, ისევე, როგორც გამრიგენი სამეფო საქმეებისა, რომლებიც ერთგულებას მოითხოვენ, აგრეთვე ზედამხედველნი და წინამძღოლნი, და მისდიონ თავიანთ სჯულს, როგორც დაადგინა მეფემ იუდას ქვეყანაში.

38ის სამი ოლქი, იუდას რომ მიუერთეს სამარიის ქვეყნიდან, იუდასვე დარჩეს, რათა იცოდეს ყველამ, რომ ერთნი არიან, და არ დაექვემდებაროს სხვა ძალაუფლებას, გარდა მღვდელმთავრისა.

39პტოლემაისი და მისი შემოგარენი იერუსალიმის საწმიდრისთვის მიბოძებია, რათა იტვირთოს მისი ხარჯები.

40ყოველწლიურად ოცი ათას შეკელ ვერცხლსაც ვუძღვნი სათანადო ადგილებიდან აკრეფილი სამეფო შემოსავლიდან.

41ყოველივე დანარჩენიც, რაც შემოსავლიდან არ გაუციათ, როგორც წინა წლებში გაიცა, ამიერიდან ტაძრის საქმეებს მოხმარდეს.

42გარდა ამისა, გაუქმებულია გადასახადიც – ხუთი ათასი შეკელი ვერცხლი, ყოველწლიურად რომ უკავებდნენ ტაძარს შემოსავლიდან, რადგანაც ის მომსახურე მღვდლებს ეკუთვნით.

43ყველა, ვისაც მეფისა თუ სხვისა მართებს რამე, და იერუსალიმის ტაძარს ან მის სანახებს შეაფარებს თავს, გათავისუფლდეს და შეუნარჩუნდეს ყველაფერი, რაც ჩემს სამეფოში მაბადია.

44საწმიდრის ასაგებად და გასაახლებლად სამეფო შემოსავლიდან გაიცეს სახსრები.

45იერუსალიმის გალავნის ასაგებად და გასამაგრებლადაც სამეფო შემოსავლიდან გაიცეს სახსრები, ისევე, როგორც კედლების ასაგებად იუდაში.“

46როდესაც იონათანმა და ხალხმა ეს სიტყვები მოისმინეს, არ ერწმუნნენ და არ მიიღეს ისინი, რადაგნაც ახსოვდათ, რამდენი უბედურება დაატეხა თავს დემეტრიოსმა იუდაელებს და რარიგ შეაჭირვა ისინი.

47ალექსანდრესთან კავშირი კი სასიკეთოდ მიიჩნიეს, რადგანაც პირველად მან შესთავაზათ მშვიდობის სიტყვა და დიდხანს მასვე უჭერდნენ მხარს ბრძოლებში.

48მაშინ მეფე ალექსანდრემ შეკრიბა დიდი ლაშქარი და დემეტრიოსის წინააღმდეგ განლაგდა.

49შეება ერთმანეთს ორი მეფე და უკუიქცა დემეტრიოსის ლაშქარი; ალექსანდრემ მისდია მას და სძლია იგი.

50გააფთრებით იბრძოდა მზის ჩასვლამდე და დაეცა იმ დღეს დემეტრიოსი.

51ამის შემდეგ ალექსანდრემ ეგვიპტის მეფე პტოლემეოსთან გაგზავნა ელჩები და დაავალა შემდეგი სიტყვები გადაეცათ მისთვის:

52„ჩემს სამეფოში რომ დავბრუნდი, მამა-პაპის ტახტზე დავჯექი და ხელთ ვიგდე ხელმწიფება, შევმუსრე დემეტრიოსი და დავეპატრონე ქვეყანას;

53შევები მას, თავისი ლაშქრითურთ ვძლიე და სამეფო ტახტზე დავჯექი.

54მაშ, დავმეგობრდეთ და ცოლად მომეც შენი ასული; დავმოყვრდეთ და ისეთ ძღვენს მოგართმევთ ორივეს, შენ რომ გეკადრება.“

55მეფე პტოლემეოსმა ასე უპასუხა: „ბედნიერია ის დღე, როცა შენ დაბრუნდი შენი მამა-პაპის ქვეყანაში და სამეფო ტახტზე დაბრძანდი.

56ამიტომ შეგისრულებ ყველაფერს, რაც მომწერე, მხოლოდ პტოლემაისში შემხვდი, რათა ვიხილოთ ერთმანეთი და დავმოყვრდეთ კიდეც, როგორც შენ თქვი.“

57გამოემგზავრა ეგვიპტიდან პტოლემეოსი თავის ასულთან – კლეოპატრასთან ერთად და ასსამოცდამეორე წელს პტოლემაისში ჩავიდა.

58შეეგება ალექსანდრე; და მისცა მას კლეოპატრა, თავისი ასული, და დიდებული ქორწილი გადაიხადა პტოლემაისში, როგორიც შეეფერებოდათ მეფეებს.

59მისწერა მეფე ალექსანდრემ იონათანს, მის შესახვედრად წამოსულიყო.

60ისიც დიდი ზარ-ზეიმით გაემართა პტოლემაისისაკენ და წარუდგა ორივე მეფეს; ოქრო-ვერცხლი და დიდებული ძღვენი მიართვა მათაც და მათ მეგობრებსაც, და მეფეთა კეთილგანწყობა დაიმსახურა.

61მაგრამ შეითქვნენ მის წინააღმდეგ გულღრძონი და უსჯულონი ისრაელიდან და დააბეზღეს იგი მეფესთან, მაგრამ მეფემ ყურად არ იღო მათი სიტყვები.

62ბრძანა, ტანთ გაეხადათ იონათანისათვის და ძოწეულით შეემოსათ იგი. ასეც მოიქცნენ.

63გვერდით მოისვა მეფემ და თავის მთავრებს უთხრა: „მასთან ერთად გამოდით შუა ქალაქში და გამოაცხადეთ, რომ არავინ დასწამოს ცილი რაიმე საქმეში და არც არავინ შეაწუხოს რისამე გამო.“

64როცა ცილისმწამებლებმა დაინახეს მისი დიდება, როგორც გამოცხადებულ იქნა, და ისიც, რომ ძოწეული მოსავს, ყველანი მიმოიფანტნენ.

65ასე განადიდა იგი მეფემ, თავის უახლოეს მეგობართა შორის შერაცხა და სარდლობა და მხარის მმართველობა მიანიჭა მას.

66და დაბრუნდა იონათანი იერუსალიმში მშვიდობით და სიხარულით.

67მაგრამ ასსამოცდამეხუთე წელს დემეტრიოსი, ძე დემეტრიოსისა, კრეტედან ჩავიდა თავისი მამა-პაპის ქვეყანაში.

68ეს რომ გაიგო მეფე ალექსანდრემ, ძალზე დამწუხრდა და ანტიოქიაში დაბრუნდა.

69დემეტრიოსმა სარდლობა მიანდო აპოლონიოსს, კოილე-სირიის მთავარს, შეკრიბა დიდი ლაშქარი და იამნიასთან დაბანაკდა, მღვდელმთავარ იონათანს კი შეუთვალა:

70„შენ ერთადერთი გვეწინააღმდეგები, დამცინიან და მგმობენ შენს გამო. რად გვემალები მთებში?

71ხოლო თუ შენი ლაშქრის იმედი გაქვს, ჩამოდი და ამ ხეობაში გამოვცადოთ ერთმანეთი, რადგანაც ჩემთანაა ქალაქთა ჯარი.

72გამოიკითხე და გაიგე ვინ ვარ მე და ვინ არიან ჩემი თანამდგომნი; გეტყვიან, რომ ვერ გაგვიძლებთ, რადგანაც ორგზის უკუგვიქცევია და თავიანთი ქვეყნისაკენ დაგვიფრენია შენი მამა-პაპანი.

73ვერც შენ გაუძლებ ამნაირ მხედრობას და ქვეით ლაშქარს ამ ხეობაში, სადაც არც ქვებია, არც ღარტაფები და არც სხვა რამ თავშესაფარი.“

74აპოლონიოსის სიტყვები რომ მოისმინა იონათანმა, გული აემღვრა, ამოირჩია ათი ათასი კაცი და იერუსალიმიდან დაიძრა; წინ მისი ძმა – სიმონი შეეგება მისაშველებლად.

75იაფოსთან დაბანაკდა, რადგანაც კარიბჭე ჩაკეტეს და ქალაქში არ შეუშვეს, ვინაიდან იაფოში აპოლონიოსის დაცვა იდგა, რომელმაც ბრძოლა გაუმართა მას.

76მაგრამ შეშინდნენ მოქალაქენი, კარიბჭე გაუღეს და იონათანი იაფოში შევიდა.

77ეს რომ გაიგო აპოლონიოსმა, სამი ათასი მხედარი და დიდძალი ლაშქარი იახლა და აშდოდისაკენ გაემართა, თითქოს გზის მოჭრას აპირებსო, სინამდვილეში კი დაბლობზე გავიდა, რადგანაც მრავალრიცხოვანი მხედრობა ჰყავდა და ამის იმედად იყო.

78იონათანმა კი აშდოდამდე მისდია და შეება ერთმანეთს ორი ლაშქარი.

79აპოლონიოსმა ათასი მხედარი ჩაასაფრა მტრის ზურგში.

80მაგრამ მიხვდა იონათანი, რომ ზურგსუკან მტერი ჰყავდა ჩასაფრებული, რომელიც გარს შემორტყმოდა და დილიდან საღამომდე ისრებს უშენდა მის მეომრებს.

81ხალხი კი იდგა, როგორც უბრძანა იონათანმა; ბოლოს მხედრები დაიღალნენ.

82მაშინ სიმონი წაუძღვა თავის რაზმს და თავს დაესხა მოიერიშეთ; დაღლილ-დაქანცულმა მხედრებმა ვეღარ გაუძლეს და უკუიქცნენ.

83მხედრები დაბლობზე გაიფანტნენ, აშდოდისაკენ გაქუსლეს და ბეთ-დაგონში, თავიანთ საკერპოში, შეცვივდნენ თავის გადასარჩენად.

84იონათანმა აშდოდი და მის ირგვლივ მდებარე ქალაქები გადაწვა, ნადავლი მოხვეტა და დაგონის ტაძარი ლტოლვილებთან ერთად ცეცხლს მისცა.

85და მიაღწია მახვილით განგმირულთა და ცეცხლით გამობუგულთა რიცხვმა რვა ათასამდე კაცს.

86დაიძრა იქიდან იონათანი და აშკელონთან დაიბანაკა; გამოვიდნენ მოქალაქენი, რომ დიდი პატივით შეხვედროდნენ მას.

87და იონათანი თავის თანამდგომებთან ერთად დიდძალი ნადავლით დაბრუნდა იერუსალიმში.

88ეს რომ გაიგო მეფე ალექსანდრემ, უფრო მეტად განადიდა იონათანი.

89გაუგზავნა მას ოქროს ბალთა, რასაც, ჩვეულებრივ, მეფის ნათესავებს უძღვნიდნენ და სამემკვიდრეოდ უბოძა ყეკრონი მთელი მისი მიწა-წყლითურთ.

11

11^1ეგვიპტის მეფემ შეკრიბა მრავალრიცხოვანი ლაშქარი, როგორც ქვიშა ზღვის პირას, აგრეთვე მრავალი ხომალდი და შეეცადა ვერაგულად ჩაეგდო ხელში და თავისი სამეფოსთვის შეეერთებინა ალექსანდრეს სამეფო.

2მშვიდობის სიტყვით გაემართა სირიისაკენ; ქალაქები კარს უღებდნენ და წინ ეგებებოდნენ, რადგანაც ალექსანდრეს ებრძანებინა ისე დახვედროდნენ, როგორც მის სიმამრს.

3მაგრამ პტოლემეოსი ქალაქში შესვლისთანავე თავის მეომრებს აყენებდა მცველებად.

4აშდოდს რომ მიუახლოვდა, უჩვენეს დაგონის გადამწვარი ტაძარი, აოხრებული აშდოდი და მისი გაუდაბურებული გარეუბნები, ბრძოლაში დაჩეხილი და დანახშირებული გვამები, გროვებად რომ დაეხვავებინათ გზაზე.

5უამბეს მეფეს, რაც მოიმოქმედა იონათანმა, რათა ბრალი დაედოთ მისთვის, მაგრამ დუმდა მეფე.

6იაფოსთან დიდი პატივით შეეგება იონათანი მეფეს, ერთმანეთი მოიკითხეს და იქ გაათენეს.

7იონათანმა მიაცილა მეფე მდინარემდე, რომელსაც ჰქვია ელევთეროსი, და იერუსალიმს გაბრუნდა.

8მეფე პტოლემეოსმა კი ხელთ იგდო სანაპირო ქალაქები ზღვისპირა სელევკიამდე და ბოროტს განიზრახავდა ალექსანდრეს წინააღმდეგ.

9ელჩები გაუგზავნა მეფე დემეტრიოსს და შეუთვალა: „მოდი და კავშირით შევეკრათ ერთმანეთს; შენ მოგცემ ჩემს ასულს, ალექსანდრეს რომ ჰყავს ცოლად, და გამეფდები მამაშენის სამეფოში.

10ვნანობ, რომ მას მივეცი ჩემი ასული, რადგანაც ჩემი მოკვლა სურდა.“

11ცილს სწამებდა, რადგანაც თვითონ უნდოდა ხელში ჩაეგდო მისი სამეფო.

12წაართვა მას თავისი ქალი და მისცა ის დემეტრიოსს; გაუუცხოვდა ალექსანდრეს და ცხადი გახდა მათი მტრობა.

13შევიდა პტოლემეოსი ანტიოქიაში და ორი გვირგვინი დაიდგა თავზე – ეგვიპტისა და აზიისა.

14ალექსანდრე კი კილიკიაში იყო იმ ხანად, რადგანაც განერიდა იქაურობას.

15გაიგო ეს ალექსანდრემ და გაემართა მასთან საომრად. პტოლემეოსმაც გამოილაშქრა, ძლიერი ხელით დაუხვდა წინ და უკუაქცია იგი.

16ალექსანდრე არაბეთში გაიქცა, რომ იქ შეეფარებინა თავი; მეფე პტოლემეოსი კი აღზევდა.

17არაბმა ზაბდიელმა თავი მოჰკვეთა ალექსანდრეს და პტოლემეოსს გაუგზავნა იგი.

18მაგრამ მესამე დღეს მეფე პტოლემეოსი მოკვდა, ხოლო მისი მეციხოვნენი იქაურებმა ამოხოცეს.

19და გამეფდა დემეტრიოსი ასსამოცდამეშვიდე წელს.

20მაშინ იონათანმა შეჰყარა იუდაელნი, რომ იერუსალიმის ციხე აეღოთ, და უამრავი საომარი მანქანა დააყენა მის წინ.

21მაგრამ თავიანთი ხალხის მოძულენი და უსჯულონი ეახლნენ მეფეს და შეატყობინეს, იონათანმა ციხეს ალყა შემოარტყაო.

22ეს რომ გაიგო, განრისხდა მეფე, სასწარაფოდ აღიძრა, პტოლემაისისაკენ გაემართა და იონათანს მისწერა, ციხისათვის ალყა მოეხსნა და დაუყოვნებლივ შეხვედროდა პტოლემაისში მოსალაპარაკებლად.

23მაგრამ ეს რომ გაიგო იონათანმა, ბრძანა, კვლავაც განეგრძოთ ალყა, აირჩია რამდენიმე კაცი ისრაელის უხუცესთა და მღვდელმთავართაგან და არ დაერიდა საფრთხეს.

24აიღო ოქრო-ვერცხლი, სამოსი და დიდძალი ძვირფასი ძღვენი, პტოლემაისში ეახლა მეფეს და ჰპოვა მადლი მის წინაშე.

25და, თუმცა ზოგიერთმა უსჯულომ ისრაელიდან დაასმინა იგი,

26მეფე მაინც ისე მოექცა, როგორც ექცეოდნენ მისი წინამორბედნი, და აღაზევა იგი ყველა თავისი მეგობრის წინაშე.

27დაუმტკიცა მას მღვდელმთავრობა და ყველა სხვა პატივი, რაც უწინ ჰქონდა, და შერაცხა იგი თავის უახლოეს მეგობართა შორის.

28და სთხოვა იონათანმა მეფეს, ხარკისაგან გაეთავისუფლებინა იუდა და სამი ოლქი სამარიასთან ერთად; და აღუთქვა მას სამასი ტალანტი.

29დაეთანხმა მეფე და ყოველივე ამის შესახებ შემდეგი შინაარსის წერილი მისწერა იონათანს:

30„მეფე დემეტრიოსი მოკითხვას უთვლის ძმას იონათანს და იუდაელ ხალხს: გიხაროდეთ!

31ასლი წერილისა, რომელიც ლასთენესს, ჩვენს ნათესავს, მივწერეთ თქვენს შესახებ, თქვენც გაახლეთ, რათა იცოდეთ:

32‘მეფე დემეტრიოსი მოკითხვას უთვლის ლასთენესს, მამას: გიხაროდეს!

33იუდაელ ხალხს, ჩვენს მეგობრებს, ერთგულად რომ ასრულებენ ჩვენს წინაშე ნაკისრ ვალდებულებებს, გადავწყვიტეთ სიკეთე ვუყოთ ჩვენდამი კეთილგანწყობილების სანაცვლოდ.

34ვუმტკიცებთ მათ იუდას მთელ მიწა-წყალს, სამ ოლქს – აფაირემას, ლიდას და რათამინს, იუდას რომ მიუერთდა სამარიიდან; ყველას, ვინც მსხვერპლს სწირავს იერუსალიმში, ვათავისუფლებთ გადასახადისგან, რომელსაც უწინ ყოველწლიურად იღებდა მეფე მიწისა და ხეთა ნაყოფის სახით;

35ამიერიდან მათვე ვაკუთვნებთ ყოველივე დანარჩენსაც, რაც გვერგებოდა, როგორც მეათედები თუ სხვადასხვა გადასახადი, მლაშე ტბისა თუ გვირგვინის ხარკი; დიახ, ყველაფერს ვაკუთვნებთ მათ.

36და ამათგან არაფერი არ შეიცვლება აწ და მარადის.

37მაშ, ეცადეთ გადაიღოთ ამისი ასლი და გაუგზავნეთ იონათანს, რათა დაიდოს თვალსაჩინო ადგილას წმიდა მთაზე.’“

38როცა დაინახა მეფე დემეტრიოსმა, რომ ქვეყანამ ქედი მოიხარა მის წინაშე და აღარავინ უწევდა წინააღმდეგობას, დაითხოვა მთელი თავისი ლაშქარი და ყველა მათგანი თავ-თავიანთ ქვეყანაში გაისტუმრა, უცხოელ მოლაშქრეთა გარდა, რომელიც უცხო ხალხების კუნძულებიდან დაიქირავა, რისთვისაც მთელი მამა-პაპეული ლაშქარი მტრობდა მას.

39ტრიფონმა, ალექსანდრეს ერთ-ერთმა უწინდელმა მომხრეთაგანმა, დაინახა, რომ მთელი ლაშქარი გულაღრენილი იყო დემეტრიოსზე, და არაბ იმალკვესაკენ გასწია, რომელიც ზრდიდა ანტიოქოსს, ალექსანდრეს მცირეწლოვან ვაჟს.

40და სთხოვა, მისთვის მიეცა ბავშვი, რათა გაემეფებინა მამამისის ნაცვლად. მერე უამბო ყველაფერი, რაც ჩაიდინა დემეტრიოსმა და როგორ სძულდა იგი მის ლაშქარს. და დიდხანს დარჩა იქ.

41შეუთვალა იონათანმა მეფე დემეტრიოსს, გაეყვანა იერუსალიმის ციხესა და სხვა სიმაგრეებში ჩაყენებული მეციხოვნეები, რადგანაც თავს ესხმოდნენ ისრაელს.

42დემეტრიოსმა პასუხად შეუთვალა იონათანს: „არა მარტო ამას ვიზამ შენთვის და შენი ხალხისთვის, არამედ დიდ პატივსაც მოგაგებთ შენც და შენს ხალხსაც, როგორც კი ხელსაყრელ დროს ვიპოვი.

43ახლა კი სწორად მოიქცევი, თუ საომრად მომაშველებ ხალხს, რადგანაც განმიდგა მთელი ჩემი ლაშქარი.“

44იონათანმა სამი ათასი მხნე მეომარი აახლა ანტიოქიაში. წარუდგნენ მეფეს და გაიხარა მეფემ მათი მოსვლით.

45ასოციათასამდე მოქალაქე შეიკრიბა შუა ქალაქში და მეფის მოკვლა სურდათ.

46მაგრამ მეფემ სასახლეს შეაფარა თავი, მოქალაქეებმა კი ქალაქის ქუჩები დაიკავეს და ბრძოლა დაიწყეს.

47მაშინ მეფემ იუდაელებს უხმო დასახმარებლად; ისინიც დაუყოვნებლივ ეახლნენ, მერე ქალაქში მიმოიფანტნენ და იმ დღეს მუსრი გაავლეს ასი ათასამდე კაცს.

48გადაწვეს ქალაქი, დიდძალი ნადავლი მოხვეტეს იმ დღეს და იხსნეს მეფე.

49როდესაც მოქალაქეებმა დაინახეს, რომ იუდაელებმა ქალაქი აიღეს, როგორც სურდათ, სულით დაეცნენ და თხოვნით მიმართეს მეფეს, შეევედრნენ და შეჰღაღადეს:

50„მოგვიტევე, დაე, იუდაელნი ნუღარ დაგვესხმიან თავს ნურც ჩვენ და ნურც ქალაქს.“

51იარაღი დაყარეს და ზავი დადეს. განითქვა იუდაელთა სახელი მეფისა და ყველა მისი ქვეშევრდომის წინაშე და დიდძალი ნადავლით დაბრუნდნენ იერუსალიმში.

52დაბრძანდა მეფე დემეტრიოსი თავის სამეფო ტახტზე და დაწყნარდა ქვეყანა მის წინაშე.

53მაგრამ ყველაფერში გვიმტყუნა, რაც აღგვითქვა, გაიუცხოვა იონათანი, სიკეთის სანაცვლო არ მიაგო, და დიდად შეურაცხყო იგი.

54ამის შემდეგ დაბრუნდა ტრიფონი ყრმა ანტიოქოსთან ერთად; გამეფდა ანტიოქოსი და თავზე გვირგვინი დაიდგა.

55ეახლნენ დემეტრიოსის მიერ დათხოვილი ჯარები და გაილაშქრა მის წინააღმდეგ. დემეტრიოსი დამარცხდა და უკუიქცა.

56გამოიყვანა ტრიფონმა სპილოები და დაეუფლა ანტიოქიას.

57მისწერა ყრმა ანტიოქოსმა იონათანს: „დამიდგენიხარ მღვდელმთავრად და ოთხი ოლქის გამგებლად და მეფის მეგობართა შორის შემირაცხიხარ.“

58გაუგზავნა მას ოქროს თასები და ძვირფასი ჭურჭელი და უფლება მისცა ოქროს თასით ესვა და ძოწეულით მოსილს ოქროს ბალთა ეტარებინა.

59ხოლო მისი ძმა სიმონი სარდლად დანიშნა ტვიროსის კიდიდან ეგვიპტის საზღვრებამდე.

60გამოვიდა იონათანი და დაიარა მდინარის გაღმა მდებარე ქალაქები, და მხარდასაჭერად შემოკრბა მის ირგვლივ სირიის მთელი ლაშქარი. აშქელონს ჩავიდა და პატივით შეეგებნენ მოქალაქენი.

61იქიდან ღაზასაკენ დაიძრა, მაგრამ ღაზელები ჩაიკეტნენ; მაშინ ალყა შემოარტყა ქალაქს, გადაწვა მისი შემოგარენი და დაარბია ისინი.

62შეევედრნენ იონათანს ღაზელები, და მანაც შეიწყალა ისინი, მძევლებად აიყვანა და იერუსალიმში გაგზავნა მათი მთავრების შვილები; და დამასკომდე მოვლო ქვეყანა.

63გაიგო იონათანმა, რომ დემეტრიოსის სარდლები მის გადასაყენებლად დიდძალი ლაშქრით წამოსულიყვნენ კადეშისაკენ, გალილეაში.

64და თვითონვე დაუხვდა მათ, ხოლო მისი ძმა სიმონი თავის ქვეყანაში დატოვა.

65დაბანაკდა სიმონი ბეთ-ცურთან, დიდხანს ადგა გარს და ალყაში მოიმწყვდია იგი.

66დაზავება სთხოვეს და ისიც დათანხმდა, მაგრამ შემდეგ გამოყარა მოქალაქენი, აიღო ქალაქი და დაცვა ჩააყენა.

67ხოლო იონათანი და მისი მოლაშქრენი გენესარეთის წყალთან დაბანაკდნენ და დილაადრიან ველზე განლაგდნენ.

68და, აი, უცხოთესლთა ლაშქარი შეეგება ველზე; ნაწილი მთებში ჩაესაფრებინათ, თვითონ კი პირისპირ შეებნენ.

69ჩასაფრებულნიც გამოვიდნენ საფრებიდან და ბრძოლაში ჩაებნენ.

70ვინც თან ახლდა იონათანს, ყველა გაიქცა, ერთიც კი აღარ დარჩენილა, გარდა მატათიასი, აბესალომის ძისა, და იუდასი, ხალფის ძისა, მის რაზმებს რომ სარდლობდნენ.

71შემოიხია იონათანმა ტანსაცმელი, თავზე მტვერი გადაიყარა და ილოცა.

72მერე კვლავ ბრძოლაში ჩაება, დაამარცხა და უკუაქცია ისინი.

73ეს რომ დაინახეს, მისი გაქცეული მოლაშქრეები უკან მობრუნდნენ, კადეშამდე, თვით მათ ბანაკამდე მისდიეს მტერს და იქ შეჩერდნენ.

74და დაეცა იმ დღეს უცხოთესლთაგან სამი ათასამდე კაცი, იონათანი კი იერუსალიმს დაბრუნდა.

12

12^1როცა დაინახა იონათანმა, რომ ხელსაყრელი დრო დაუდგა, ამოარჩია კაცები და რომში გაგზავნა იქაურებთან მეგობრობის გასაახლებლად და განსამტკიცებლად.

2ასეთივე წერილები დაგზავნა სპარტასა და სხვა მხარეებშიც.

3მივიდნენ რომში, საბჭოში შევიდნენ და თქვეს: „მღვდელმთავარმა იონათანმა და იუდაელმა ხალხმა მოგვავლინეს ერთმანეთს შორის ძველი მეგობრობისა და მოკავშირეობის განსაახლებლად.“

4მისცეს მათ წერილები, სხვადასხვა მხარის გამგებელთა მიმართ მიწერილი, რომ მშვიდობით გაესტუმრებინათ ისინი იუდას ქვეყანაში.

5აი, ასლი წერილისა, რომელიც მისწერა იონათანმა სპარტელებს:

6„მღვდელმთავარი იონათანი, ერის უხუცესნი და დანარჩენი იუდაელი ხალხი მოიკითხავენ სპარტელ ძმებს.

7ჯერ კიდევ ძველად თქვენს მეფეს – არიოსს მღვდელმთავარ ონიასისთვის გამოუგზავნია წერილი, რომ თქვენ ჩვენი ძმები ხართ, როგორც გვიჩვენებს ნუსხა.

8ონიასს პატივით მიუღია გამოგზავნილი კაცი და გამოურთმევია წერილი, რომელიც ნათლად მოწმობდა ჩვენს მოკავშირეობას და მეგობრობას.

9თუმცა ჩვენ ეს ახლა აღარ გვჭირდება, რადგანაც სანუგეშოდ ხელთ გვიპყრია წმიდა წიგნები,

10მაგრამ მაინც გადავწყვიტეთ გამოგვეგზავნა წერილი ძმობისა და მეგობრობის განსაახლებლად, რათა არ გაგიუცხოვდეთ, რადგანაც ბევრმა წყალმა ჩაიარა მას შემდეგ, რაც თქვენი წერილი მივიღეთ.

11როგორც სადღესასწაულო, ისე სადაგ დღეებშიც მარადჟამ გიხსენებთ სრულადდასაწველის შეწირვისას და ლოცვის დროსაც, როგორც ჯერ არს და გვმართებს კიდეც ძმების გახსენება.

12გვახარებს თქვენი დიდება.

13ჩვენ კი ბევრი უბედურება დაგვატყდა თავს და მრავალი ომიც გადავიხადეთ, რადგანაც გვიტევდნენ ჩვენი მეზობელი მეფეები.

14მაგრამ არ გვინდოდა ამ ომების გამო შეგვეწუხებინეთ თქვენ და ჩვენი დანარჩენი მეგობრები და მოკავშირეები.

15რადგანაც ზეცით გვაქვს შეწევნა და ბევრჯერ დაგვიხსნია თავი მტრებისგან, ჩვენი მოძულენი კი დაკნინებულან.

16ახლა კი ავირჩიეთ ნუმენიოსი, ანტიოქოსის ძე, და ანტიპატროსი, იასონის ძე, და რომაელებს ვაახლეთ მეგობრობისა და უწინდელი მოკავშირეობის განსაახლებლად.

17მათვე დავავალეთ, თქვენც გხლებოდნენ და ჩვენი მოკითხვა და წერილიც გადმოეცათ იმის დასტურად, რომ გვსურს განვაახლოთ ჩვენი ძმობა.

18კარგს იზამთ, თუ გვიპასუხებთ მასზე.“

19აი, ასლი წერილისა, რომელიც გამოუგზავნეს ონიასს

20„სპარტის მეფე არიოსი მოკითხვას უთვლის დიდ მღვდელმთავარ ონიასს.

21წერილი მოწმობს, რომ სპარტელები და იუდაელები ძმები არიან, აბრაამის მოდგმისა.

22ახლა, რაკი ეს გავიგეთ, კარგს იზამთ, თუკი თქვენს მშვიდობაზეც მოგვწერთ რამეს.

23ხოლო ჩვენ გწერთ, რომ თქვენი საქონელი და ავლადიდება ჩვენია, ჩვენი კი – თქვენი. ვბრძანეთ, რომ ეს ამბავი გაცნობონ.“

24გაიგო იონათანმა, რომ დემეტრიოსის სარდლები უწინდელზე უფრო მრავალრიცხოვანი ლაშქრით დაბრუნებულიყვნენ მასთან საომრად.

25გამოვიდა იერუსალიმიდან, ხამათის მხარეში დაუხვდა მათ და ფეხი არ შემოადგმევინა თავის მიწა-წყალზე.

26გაგზავნა მათ ბანაკში მზვერავები, რომლებიც დაბრუნდნენ და მოახსენეს, რომ ისინი ღამით აპირებდნენ მათზე თავდასხმას.

27მზის ჩასვლისას იონათანმა უბრძანა თავის თანამდგომებს, იარაღასხმულთ ეფხიზლათ და მთელი ღამის განმავლობაში მზად ყოფილიყვნენ საომრად, და გუშაგებიც დააყანა ბანაკის გარშემო.

28გაიგეს მტრებმა, რომ იონათანი და მისი თანამდგომნი მზად არიან საბრძოლველად; შედრკნენ, გული შეუკრთათ, ბანაკში კოცონები დაანთეს და გაიპარნენ.

29იონათანს და მის მოლაშქრეებს კი გათენებამდე არ გაუგიათ ეს, რადგანაც ანთებულ კოცონებს ხედავდნენ.

30იონათანი დაედევნა გაქცეულთ, მაგრამ ვერ დაეწია, რადგანაც მდინარე ელევთეროსის გაღმა გასულიყვნენ.

31მაშინ იონათანი მიუბრუნდა არაბებს, ზაბადეელებად რომ იწოდებიან, დაამარცხა ისინი და ხელთ იგდო ნადავლი.

32მერე აიყარა, დამასკოს მიადგა და მთელი ის მხარე გადაიარა.

33ხოლო სიმონი გამოვიდა, აშქელონსა და მახლობელ ციხე-სიმაგრეებს მიაღწია, შემდეგ იაფოსკენ გადაუხვია და აიღო იგი,

34რადგანაც გაიგო, რომ იქაურებს სურდათ დემეტრიოსის თანამდგომებისათვის გადაეცათ ციხე-სიმაგრე, და შიგ მეციხოვნეები ჩააყენა მის დასაცავად.

35დაბრუნდა იონათანი, მოუხმო ხალხის უხუცესებს და მოეთათბირა მათ, რომ ციხე-სიმაგრეები აეგოთ იუდაში.

36აემაღლებინათ იერუსალიმის გალავანი და მაღალი კედელი აღემართათ ციხე-სიმაგრესა და ქალაქს შორის, რათა გაეცალკევებინათ იგი და შემწყდარიყო მასში ყიდვა-გაყიდვა.

37შეიკრიბნენ ქალაქის ასაშენებლად და როცა აღმოსავლეთით მიადგნენ ხევის პირას აღმართულ კედელს, ააგეს ეგრეთწოდებული ხაფენათა.

38ხოლო სიმონმა შეფელაში ააშენა ადიდა; გაამაგრა და ურდულებიანი კარიბჭე დაუყენა.

39ტრიფონი კი ცდილობდა აზიაში გამეფებულიყო, თავზე გვირგვინი დაედგა და მეფე ანტიოქოსზე აღემართა ხელი.

40მაგრამ ეშინოდა, ვაითუ იონათანმა შემიკრას გზა და ჩემს წინააღმდეგ გამოილაშქროსო; ამიტომაც ცდილობდა შეეპყრო და მოეკლა იგი; აღიძრა და ბეთ-შანისაკენ აიღო გეზი.

41გამოვიდა იონათანი მის დასახვედრად საომრად გამზადებული ორმოცი ათასი მხნე მეომრითურთ და ბეთ-შანს მიადგა.

42მრავალრიცხოვანი ლაშქრით მომავალი იონათანი რომ დაინახა, ტრიფონი შეკრთა და ვეღარ გაბედა მასზე ხელის აღმართვა.

43ამიტომაც პატივით მიიღო იგი, ყველა თავის მეგობარს წარუდგინა, საჩუქრები უძღვნა და თავის მეგობრებსა და მოლაშქრეებს უბრძანა, ისევე დაემორჩილეთ, როგორც თვით მე მემორჩილებითო.

44და უთხრა იონათანს: „რისთვის გასარჯე მთელი ეს ხალხი, თუკი ომს არ ვეპირებით?

45მაშ, გაისტუმრე ისინი თავ-თავიანთ სახლებში, შენთვის კი ამოირჩიე მცირეოდენნი, რომ თან გეახლნენ და ერთად წავიდეთ პტოლემაისში, ჩაგაბარებ მასაც, სხვა ციხე-სიმაგრეებსაც, დანარჩენ ლაშქარსაც და გადასახადთა ყველა ამკრებსაც, რადგანაც სწორედ ამისთვის მოვსულვარ აქ.“

46ერწმუნა და ისე მოიქცა, როგორც ტრიფონმა უთხრა; დაითხოვა მოლაშქრენი და მათაც იუდას ქვეყნისაკენ გასწიეს.

47თვითონ კი დაიტოვა სამი ათასი კაცი, რომელთაგანაც ორი ათასი გალილეაში დატოვა, ათასი კი მას გაჰყვა.

48მაგრამ როგორც კი პტოლემაისში შევიდა იონათანი, პტოლემაისელებმა კარიბჭენი ჩაკეტეს, შეიპყრეს იგი და ყველა, ვინც კი მასთან ერთად შევიდა, მახვილით მოსრეს.

49მაშინ ტრიფონმა გალილეისა და ვრცელი ხეობისაკენ გაგზავნა ქვეითნი და ცხენოსანნი, რათა მუსრი გაევლოთ იონათანის ყველა მომხრისათვის.

50მაგრამ როცა მათ გაიგეს, რომ იონათანი შეეპყროთ, ხოლო მისი მოლაშქრენი გაეჟლიტათ, ერთმანეთი გაამხნევეს და მწყობრად დაიძრნენ საომრად შემართულნი.

51როდესაც მდევრებმა დაინახეს, რომ სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლა ელოდათ, უკუიქცნენ.

52ყველანი მშვიდობიანად დაბრუნდნენ იუდას ქვეყანაში და დაიტირეს იონათანი და მისი თანამდგომნი. შეძრწუნებული იყო და მწარედ გლოვობდა მთელი ისრაელი.

53მაშინ ყველა მეზობელი ხალხი ცდილობდა მათ განადგურებას, რადგანაც ამბობდნენ: „აღარც წინამძღოლი ჰყავთ და აღარც ხელის ამპყრობი; მაშ, თავს დავესხათ და წარვხოცოთ კაცთა შორის მათი სახსენებელი.“

13

13^1გაიგო სიმონმა, რომ ტრიფონს შეუკრებია მრავალრიცხოვანი ლაშქარი იუდას ქვეყანაზე გასალაშქრებლად და მის გასანადგურებლად.

2როდესაც დაინახა, რომ ხალხი დამფრთხალი და თავზარდაცემული იყო, იერუსალიმს წავიდა და შეკრიბა მოქალაქენი.

3გაამხნევა ისინი და ასე მიმართა მათ: „ხომ მოგეხსენებათ, რაც მე, ჩემს ძმებსა და მამაჩემის სახლს გაგვიკეთებია სჯულისა და სამსხვერპლოსათვის; ომებიც გახსოვთ და ძნელბედობანიც, ჩვენს მიერ გადატანილი.

4ამიტომაც დაიღუპა ყველა ჩემი ძმა ისრაელისთვის; ერთიღა დავრჩი.

5ახლა კი ღმერთმა ნუ ქნას, რომ ამ საშინელი განსაცდელის ჟამს თავი დავზოგო, რადგანაც, აბა, რითი ვჯობივარ ჩემს ძმებს?

6შურს ვიძიებ ჩემი ხალხის, საწმიდარისა და თქვენი ცოლ-შვილისათვის, რადგანაც სიძულვილით შეკრულა ყველა ხალხი ჩვენს მოსასპობად.“

7სულით აღინთო ხალხი ამ სიტყვების გაგონებისას.

8მიუგეს და ხმამაღლა უთხრეს: „შენ ხარ ჩვენი წინამძღოლი იუდასა და იონათანის, შენი ძმის, ნაცვლად.

9იომე ჩვენს ომში და რასაც გვიბრძანებ, ყველაფერს შეგისრულებთ.“

10მაშინ შეკრიბა მოლაშქრენი, დააჩქარა იერუსალიმის გალავნის დასრულება და ყოველი მხრიდან გაამაგრა იგი.

11შემდეგ საკმაო ჯარით იაფოში გაგზავნა იონათანი, ძე აბესალომისა, გამორეკა იქ მყოფნი და ჩადგა შიგ.

12ტრიფონი კი დიდძალი ლაშქრით დაიძრა პტოლემაისიდან, იუდას ქვეყანაში რომ შეჭრილიყო; თან იონათანი მოჰყავდა მცველთა თანხლებით.

13ხოლო სიმონი ადიდაში დაბლობის პირისპირ დაბანაკდა.

14მიხვდა ტრიფონი, რომ სიმონს დაეკავებინა თავისი ძმის – იონათანის ადგილი და მასთან შებმა გადაეწყვიტა; ამიტომაც ელჩები აახლა და შეუთვალა:

15„იმ ვერცხლის გამო შევიპყრეთ შენი ძმა – იონათანი, თავისი საჭიროებისათვის რომ ისესხა მეფის ხაზინიდან.

16მაშ, გამოგზავნე ასი ვერცხლის ტალანტი და მისი ორი ვაჟი მძევლებად, რომ თავდახსნილმა ხელი ვეღარ აღმართოს ჩვენზე და გავათავისუფლებთ.“

17მიხვდა სიმონი, რომ მზაკვრულად ელაპარაკებოდნენ, მაგრამ მაინც გაგზავნა ვერცხლი და ბავშვები, რომ ხალხის სიძულვილი არ გამოეწვია,

18რადგანაც იტყოდნენ, ვერცხლი და ბავშვები რომ არ გაგზავნა, იონათანი იმან დაღუპაო.

19ამიტომაც გაუგზავნა ბავშვები და ასი ტალანტი, მაგრამ ეცრუა ტრიფონი და არ გაათავისუფლა იონათანი.

20შემდეგ დაიძრა ტრიფონი, რომ შესეოდა ქვეყანას და აეოხრებინა იგი; შემოვლით გაემართა ადორასაკენ, სიმონი კი თავისი ლაშქრით მიჰყვებოდა ყველგან, საითაც კი აიღებდა გეზს.

21მეციხოვნეებმა ელჩები გაუგზავნეს ტრიფონს, უდაბნოს გზით იარე ჩვენსკენ და სარჩოც გამოგვიგზავნეო.

22ტრიფონმა ცხენოსნები გაამზადა წასასვლელად, მაგრამ იმ ღამეს უხვად მოთოვა და დიდთოვლობის გამო შეუძლებელი შეიქნა გამგზავრება. მაშინ ადგა და გილყადისაკენ გაემართა.

23ბასკამას რომ მიუახლოვდა, მოკლა იონათანი და იქ დამარხა.

24მერე კი მობრუნდა ტრიფონი და თავისი ქვეყნისაკენ გასწია.

25მაშინ სიმონმა გაგზავნა ხალხი თავისი ძმის – იონათანის ძვლების წამოსაღებად და დამარხა ისინი მოდეინში, თავისი მამა-პაპის ქალაქში.

26მწარედ დაიტირა იგი მთელმა ისრაელმა; და გოდებდნენ მრავალი დღის განმავლობაში.

27აღმართა სიმონმა ძეგლი თავისი მამისა და ძმების საფლავებზე და თლილი ქვებით მოაპირკეთა, რომ მკაფიოდ გამოჩენილიყო როგორც წინა, ისე უკანა მხრიდან.

28ერთმანეთის პირისპირ აღმართა შვიდი პირამიდა, დედ-მამისა და ოთხი ძმისა.

29სამკაულებით შეამკო და გარს მაღალი სვეტები შემოავლო, ხოლო სვეტებზე საჭურველი ჩამოკიდა საუკუნო სახსოვრად, საჭურვლის გვერდით კი – ნაქანდაკარი ხომალდები, რომ შორიდანვე დაენახა ყველა ზღვაოსანს.

30ის სამარხი, მოდეინში რომ გააკეთა, დღემდეა იქ.

31ტრიფონი კი მზაკვრული ზრახვით დაადგა გზას ყმაწვილ მეფესთან – ანტიოქოსთან ერთად, და მოკლა იგი.

32მის ნაცვლად გამეფდა, აზიის გვირგვინი დაიდგა თავზე და დიდი უბედურება დაატეხა ქვეყანას.

33ხოლო სიმონმა ააგო ციხე-სიმაგრენი იუდაში, მაღალი გოდოლებით, მტკიცე გალავნებითა და ურდულებიანი კარიბჭეებით შემოზღუდა და სურსათ-სანოვაგით მოამარაგა ისინი.

34ამოარჩია სიმონმა კაცები და გაგზავნა მეფე დემეტრიოსთან, რომ შეღავათი ეთხოვა ტრიფონის გამუდმებული ძარცვა-გლეჯით გაწამებული ქვეყნისათვის.

35ამის პასუხად მეფე დემეტრიოსმა შემდეგი შინაარსის წერილი გაუგზავნა და შეუთვალა:

36„მეფე დემეტრიოსი მოკითხვას უთვლის სიმონ მღვდელმთავარს, უხუცესებსა და იუდაელ ხალხს.

37მივიღე თქვენი გამოგზავნილი ოქროს გვირგვინი და პალმის რტო; მზად ვართ დიდი ხნით დაგიზავდეთ და მივწეროთ გადასახადთა ამკრეფებს, რომ ხარკისაგან გაგათავისუფლონ.

38ყველაფერი, რაც დაადგინეთ, უცვლელი იყოს და ციხე-სიმაგრენი, რომელნიც ააგეთ, თქვენვე გეპყრათ.

39მოგვიტევებია უნებლიე შეცოდებანი, რაც დღემდე ჩაგიდენიათ, ხოლო გვირგვინის გადასახადი, რომელიც გმართებთ, და სხვა რამ ხარკი, რომელიც იკრიფებოდა იერუსალიმში, მეტად აღარ აიკრიფება.

40თუ რომელიმე თქვენგანი ჩვენში ჩაწერის ღირსი იქნება, ჩაიწეროს და იყოს მშვიდობა ჩვენს შორის.“

41ასსამოცდამეათე წელს აეხსნა წარმართთა უღელი ისრაელს.

42და ხალხმა სიგელებსა და ხელშეკრულებებში ასე დაიწყო წერა: „სიმონის, დიდი მღვდელმთავრის, სარდლისა და იუდაელთა წინამძღოლის პირველ წელს“

43იმ ხანად გაზარასთან დაბანაკდა სიმონი და გარს შემოადგა მას; გამართა საალყო მანქანები, ქალაქს მიაყენა, შელეწა ერთი გოდოლი და აიღო იგი.

44მანქანაში მყოფნი შიგ შეიჭრნენ და ამტუტდა ქალაქი.

45მოქალაქენი თავიანთი ცოლ-შვილითურთ გალავანზე გადმოდგნენ, ტანსაცმელი შემოიხიეს, ხმამაღლა ყვიროდნენ და შეწყალებას სთხოვდნენ სიმონს.

46ევედრებოდნენ: ჩვენი ბოროტებისამებრ ნუკი მოგვაგებ სანაცვლოს, არამედ შენი მოწყალების მიხედვით განგვსაჯეო.

47შეიბრალა ისინი სიმონმა და აღარ დაერია მათ, მაგრამ ქალაქიდან კი გამორეკა და გაწმინდა სახლები, რომლებშიც კერპები იყო. ასე შევიდა იქ საგალობლებითა და ლოცვა-კურთხევით.

48ამოძირკვა ქალაქიდან ყოველგვარი უწმინდურება და სჯულის ერთგულნი ჩაასახლა შიგ, გაამაგრა და იქ დაიდო ბინა.

49იერუსალიმის ციხეში მყოფთ კი ქვეყანაში შესვლისა თუ იქიდან გამოსვლისა და აღებ-მიცემობის ნებას არ რთავდნენ; ამიტომაც ერთთავად შიმშილობდნენ და ბევრი ამოწყდა შიმშილისგან.

50მაშინ შეწყალება სთხოვეს სიმონს და მანაც შეიწყალა ისინი, თუმცა ციხიდან კი გამოყარა და სიბილწეთაგან გაწმინდა იგი.

51ასსამოცდამეთერთმეტე წლის მეორე თვის ოცდამესამე დღეს შევიდა შიგ დიდი ზარ-ზეიმითა და პალმის რტოებით, ქნარებით, ებნებით და წინწილებით, საგალობლებით და სადიდებლებით, რადგანაც ძლეულ იქნა დიდი მტერი ისრაელისა.

52და დაადგინა, სიხარულით ეზეიმათ ეს დღე ყოველწლიურად. გაამაგრა ციხის გვერდით მდებარე ტაძრის ბორცვი და დასახლდა იქ თავის თანამდგომებთან ერთად.

53დაინახა სიმონმა, რომ დავაჟკაცდა მისი ძე იოანე და ჩააბარა მას მთელი ლაშქრის წინამძღოლობა, თვითონ კი გაზარაში დასახლდა.

14

14^1ასსამოცდამეთორმეტე წელს მეფე დემეტრიოსმა შეკრიბა თავისი ლაშქარი და მიდიისაკენ გაემართა, რომ დახმარება მიეღო ტრიფონთან საომრად.

2არშაკმა, სპარსეთისა და მიდიის მეფემ, შეიტყო, რომ დემეტრიოსი შეჭრილიყო მის მიწა-წყალზე და გაგზავნა თავისი ერთ-ერთი სარდალი, რათა ცოცხლად შეეპყრო იგი.

3ისიც გაემართა და დაამარცხა დემეტრიოსის ლაშქარი; დემეტრიოსი კი დაატყვევა და არშაკს მიჰგვარა, რომელმაც დილეგში ჩააგდო იგი.

4და დამშვიდდა ისრაელიანთა ქვეყანა სიმონის დროს. თავისი ხალხის სასიკეთოდ იღვწოდა [სიმონი] და ხალხსაც მოსწონდა მისი ხელმწიფება და დიდება მთელი მისი სიცოცხლის მანძილზე.

5მთელ თავის დიდებასთან ერთად იაფოც აიღო სანავსადგურედ და გზა გაუხსნა ზღვის კუნძულებს.

6განავრცო თავისი ხალხის საზღვრები და განაგებდა ქვეყანას.

7ტყვედ წამოასხა მრავალნი და მბრძანებლობდა გაზარაზე, ბეთ-ცურსა და ციხე-სიმაგრეზე, საიდანაც ამოძირკვა უწმინდურება და აღარავინ ჰყავდა წინააღმდგომი.

8მშვიდობიანად ამუშავებდა ხალხი თავის მიწას; მიწა იძლეოდა მოსავალს, ხოლო ხეხილი ბაღებში – ნაყოფს.

9ქუჩებში მსხდომი მხცოვანნი საქვეყნო სიკეთეზე ბჭობდნენ, ჭაბუკები კი სასალუქო და საომარი სამოსით იმოსებოდნენ.

10ქალაქებს სურსათით ამარაგებდა და სიმაგრეებად აქცია ისინი; ასე, რომ კიდით კიდემდე დიდებით იხსენიებოდა მისი სახელი.

11ქვეყნად მშვიდობამ დაისადგურა და ენით უთქმელი სიხარულით ხარობდა ისრაელი.

12ყველა თავისი ტალავრისა თუ ლეღვის ქვეშ იჯდა და აღარავინ იყო მათი დამაფრთხობელი.

13აღარც ქვეყნად დარჩა მათი მბრძოლი და მეფეებმაც ქედი მოიდრიკეს იმ დღეებში.

14მოაღონიერა თავისი ხალხის ყველა გლახაკი; სჯულის აღსრულებას ითხოვდა და ამოძირკვა ყველა უსჯულო და უკეთური.

15განადიდა საწმიდარი და ამრავლა წმიდა ჭურჭელი.

16რომსა და სპარტაშიც გაიგეს, იონათანი მოკვდაო, და დიდად დამწუხრდნენ ისინი.

17ხოლო როდესაც შეიტყვეს, რომ იონათანის ნაცვლად მისი ძმა – სიმონი გამხდარა მღვდელმთავარი და ქვეყანასა და მის ქალაქებს განაგებდა,

18სპილენძის დაფებზე დაწერილი წერილი გაუგზავნეს, განვაახლოთო მეგობრობა და მოკავშირეობა, შენს ძმებთან – იუდასა და იონათანთან რომ დავამყარეთო.

19და წაიკითხეს წერილი იერუსალიმის საკრებულოს წინაშე.

20აი, ასლი სპარტელთა მიერ გამოგზავნილი წერილისა: „სპარტის მთავარნი და ქალაქი მოკითხვას უთვლიან მღვდელმთავარ სიმონს, უხუცესებს, მღვდლებსა და მთელ მოძმე იუდაელ ხალხს.

21ელჩებმა, ჩვენს ხალხს რომ აახლეთ, გადმოგვცეს თქვენი დიდებისა და პატივის ამბავი და გავიხარეთ მათი მოსვლით.

22და ამნაირად ჩავიწერეთ სახალხო საბჭოში მათი ნაამბობი: ‘ნუმემიოსი, ძე ანტიოქოსისა, და ანტიპატროსი, ძე იასონისა, იუდაელთა ელჩები, გვეწვივნენ მეგობრობის გასაახლებლად.

23ხალხმა ინება პატივით მიგვეღო ისინი და გადაშლილ სახალხო წიგნებში ჩაგვეწერა მათი სიტყვები, რათა სამახსოვროდ დარჩენოდა სპარტელ ხალხს, ასლი კი სიმონ მღვდელმთავარს გავუგზავნეთ.’“

24შემდგომ ამისა სიმონ მღვდელმთავარმა რომში წარგზავნა ნუმენიოსი და თან გაატანა ოქროს ფარი, წონით ათასი მინა, მათთან მოკავშირეობის დასამყარებლად.

25ეს რომ ხალხმა გაიგო, თქვა: „რანაირად გადავუხადოთ მადლობა სიმონსა და მის ვაჟებს?

26რადგანაც მტკიცედ იდგა თვითონაც, მისი ძმებიც და მამამისის სახლიც; მოიგერიეს ისრაელის მტრები და თავისუფლება მიანიჭეს მას.“

27სპილენძის დაფებზე დაწერეს ეს და სვეტებზე ჩამოკიდეს – სიონის მთაზე. აი, ამ წერილის ასლი: „ასსამოცდამეთორმეტე წლის ელულის თვრამეტს, ანუ სიმონ დიდი მღვდელმთავრის მესამე წელს, ასარამელში,

28მღვდლების, ხალხის, მთავართა და უხუცესთა დიდ საკრებულოში გვეუწყა:

29მრავალი ომი გადაიხადა ჩვენმა ქვეყანამ; სიმონმა, მატათია მღვდლის ვაჟმა, იოარიბის ძეთაგან, და მისმა ძმებმა თავი გაწირეს და წინ აღუდგნენ თავიანთი ხალხის მტრებს, რათა შეენარჩუნებინათ წინაპართა საწმიდარი და სჯული და საუკუნო დიდებით განადიდეს თავიანთი ერი.

30იონათანმა შემოიკრიბა თავისი ხალხი, მისი მღვდელმთავარი გახდა და თავი დადო ისრაელისთვის.

31ხოლო როდესაც მტრებმა განიზრახეს მათ ქვეყანაში შეჭრა და საწმიდარზე აღმართეს ხელი,

32სიმონი წინ აღუდგა და თავისი ხალხისთვის შეება მომხვდურთ; უამრავი პირადი ხარჯი გაიღო, იარაღით აღჭურვა თავისი ერის მხნე მოლაშქრენი და მისცა მათ ჯამაგირი.

33გაამაგრა იუდას ქალაქები და ბეთ-ცური, იუდას საზღვარზე, სადაც უწინ მტრის საჭურველი იყო, და მცველებად იუდაელნი ჩააყენა იქ.

34გაამაგრა იაფო ზღვის პირას, გაზარაში კი – აშდოდის საზღვარზე, სადაც უწინ მტრები ბინადრობდნენ, იუდაელები დაასახლა და მოამარაგა ყველაფრით, რაც მათი აღდგენისათვის იყო საჭირო.

35დაინახა ხალხმა სიმონის რწმენა და დიდება, რომელიც სურდა მოეპოვებინა თავისი ერისათვის, და აირჩია იგი თავის წინამძღოლად და მღვდელმთავრად ყოველივე იმისათვის, რაც აღასრულა და თავისი ხალხისადმი ერთგულებისა და სამართლიანობის გამო, ყოველნაირად რომ ცდილობდა აემაღლებინა თავისი ერი.

36ყვალაფერი კეთილად წარიმართა მისი მღვდელმთავრობისას: ქვეყნიდან განდევნეს წარმართნი და დავითის ქალაქში – იერუსალიმში ჩასახლებულნიც, საკუთარი ციხე-სიმაგრე რომ აეგოთ, საიდანაც თავს ესხმოდნენ შემოგარენს, ყველაფერს ბილწავდნენ სამსხვერპლოს ირგვლივ და დიდ ზიანს აყენებდნენ საწმიდარს.

37იუდაელნი ჩაასახლა იქ, ქვეყნისა და ქალაქის უსაფრთხოებისათვის გაამგრა იგი და აამაღლა იერუსალიმის გალავანი.

38ამიტომაც იყო, რომ მეფე დემეტრიოსმა მღვდელმთავრად დაადგინა იგი,

39თავის მეგობართა შორის შერაცხა და განადიდა დიდებით,

40რადგანაც გაიგო, რომ რომაელები ძმებს, მეგობრებს და მოკავშირეებს უწოდებდნენ იუდაელებს, და პატივით მიიღო სიმონის ელჩები;

41და რომ იუდაელებსა და მღვდლებს სურთ წინამძღოლად და მღვდელმთავრად ჰყავდეთ სიმონი სამუდამოდ, ვიდრე აღდგებოდეს სარწმუნო წინასწარმეტყველი,

42რათა იყოს მათი მხედართმთავარი და წმიდა ადგილთა მფარველი; ყველას მიუჩინოს თავისი საქმე, ვის ამა თუ იმ მხარეზე ზრუნვა მიანდოს, ვის – იარაღსა თუ ციხე-სიმაგრეებზე;

43რათა თავს დაჰკანკალებდეს საწმიდარს, ყველასთვის ყურად საღები იყოს მისი სიტყვა, მისი სახელით იწერებოდეს ქვეყანაში ყველა საბუთი, ძოწეულით იყოს მოსილი და ოქროს სამკაულებით შემკული;

44რათა არც საეროთა და არც სამღვდელოთაგან არავის ჰქონდეს იმის უფლება, რომ გააუქმოს ესა თუ ის საბუთი, ანდა ეურჩოს მის სიტყვას, მის გარეშე მოიწვიოს ყრილობა ქვეყანაში, შეიმოსოს ძოწეულით ან ატაროს ოქროს ბალთა.

45ხოლო ვინც ამის საწინააღდეგოდ ჩაიდენს რასმე, ან რაიმეს შეცვლის ამათგან, დამნაშავე იქნება.“

46დათანხმდა მთელი ერი დამორჩილებოდა სიმონს და ემოქმედა ამ სიტყვების თანახმად.

47მიიღო სიმონმა და თანხმობა განაცხადა ყოფილიყო იუდაელებისა და მათი სამღვდელოების მღვდელმთავარი, ჯარების სარდალი, ერისმთავარი და ყველას წინამძღვარი.

48გადაწყვიტეს, ყოველივე ეს სპილენძის დაფებზე დაეწერათ და ტაძრის გალავანში, საჩინო ადგილას დაედგათ ისინი.

49ხოლო მისი ასლები საგანძურში დაედოთ, რათა ჰქონოდათ სიმონსა და მის ვაჟებს.

15

15^1ანტიოქოსმა, მეფე დემეტრიოსის ძემ, ზღვის კუნძულებიდან წერილები გაუგზავნა სიმონს, იუდაელთა მღვდელმთავარსა და ერისმთავარს, და მთელ ხალხს.

2ხოლო მათი შინაარსი ასეთი იყო: „მეფე ანტიოქოსი მოკითხვას უთვლის მღვდელმთავარსა და ერისმთავარს – სიმონსა და მთელ იუდაელ ხალხს.

3რაკიღა ავისმქმნელებმა ხელთ იგდეს ჩემი მამა-პაპის სამეფო, გადავწყვიტე დავიბრუნო სამეფო, რათა უწინდებურად აღვადგინო იგი; ამიტომაც შევკრიბე დიდძალი ლაშქარი და გავამზადე საბრძოლო ხომალდები.

4მინდა შევიდე ჩემს ქვეყანაში, რათა სანაცვლო მივაგო ყველას, ვინც ააოხრა იგი და დააქცია ჩემი სამეფოს ბევრი ქალაქი.

5ამიტომაც აღარ გთხოვ იმ გადასახადს, რაც ჩემმა წინამორბედმა მეფეებმა დაგითმეს და სხვა ხარკიც მიპატიებია შენთვის.

6ნებას გაძლევ საკუთარი ფული მოჭრა შენს ქვეყანაში.

7იერუსალიმი და ტაძარი თავისუფალი იყოს; მთელი იარაღი, რაც დაგიმზადებია, და ყველა ციხე-სიმაგრე, რაც აგიგია და შენად ითვლება, შენვე გეპყრას.

8მთელი აწინდელი და მომავალი სამეფო ვალი გეპატიოს აწ და მარადის.

9როცა ჩემს სამეფოს დავეუფლები, დიდ პატივს მოგაგებთ შენც, შენს ხალხსაც და ტაძარსაც, რათა მთელი ქვეყნიერებისთვის ცხადი გახდეს თქვენი დიდება.“

10ასსამოცდამეთოთხმეტე წელს თავისი მამა-პაპის ქვეყნისაკენ დაიძრა ანტიოქოსი; მთელმა ლაშქარმა მის ირგვლივ მოიყარა თავი, ასე რომ, ცოტანიღა შემორჩნენ ტრიფონს.

11მისდია მას ანტიოქოსმა და ლტოლვილი ზღვისპირა დორს მიადგა,

12რადგანაც მიხვდა, რომ უკუღმა შეტრიალდა მისი საქმე და მიატოვა იგი ლაშქარმა.

13ასოცი ათასი ქვეითითა და რვა ათასი მხედრით ანტიოქოსმაც დორთან დაიბანაკა.

14ალყა შემოარტყა ქალაქს და ხომალდებიც მიადგნენ ნაპირს, ასე რომ, ზღვიდანაც და ხმელეთიდანაც გარს ადგა მას და გზას უკრავდა შემსვლელ-გამომსვლელს.

15მაშინ დაბრუნდა რომიდან ნუმენიოსი თავის მხლებლებთან ერთად და მოიტანა ქვეყნებისა და მეფეებისათვის მიწერილი წერილები, რომლებშიც ეწერა:

16„ლუციუსი, რომაელთა კონსული, მოკითხვას უთვლის მეფე პტოლემეოსს.

17მოვიდნენ ჩვენთან იუდაელთა ელჩები, ჩვენი მეგობრები და მოკავშირენი, სიმონ მღვდელმთავრისა და იუდაელი ხალხისაგან გამოგზავნილნი, ძველი მეგობრობისა და მოკავშირეობის გასაახლებლად.

18მოგვართვეს ოქროს ფარი – ათასმნიანი.

19აწ გადავწყვიტეთ მიგვეწერა მეფეებისა და ქვეყნებისთვის, რომ არაფერი დაუშაონ და თავს არ დაესხან არც მათ, არც მათ ქალაქებსა და ქვეყანას, და არც დახმარება გაუწიონ მათ წინააღმდეგ მეომართ.

20საჭიროდ მივიჩნიეთ მიგვეღო მათგან ფარი.

21თუ ვინმე ავისმქმნელი თქვენთან გამოიქცევა მათი ქვეყნიდან, მღვდელმთავარ სიმონს გადაეცით, რათა მათი სჯულისამებრ დასაჯოს იგი.“

22იგივე მისწერა მეფე დემეტრიოსსა და ატალოსს, არიარათესსა და არშაკს,

23და ყველა ქვეყანას: სამპსამესს, სპარტელებს, დელოსს, მინდოსს, სიკიონს, კარიას, სამოსს, პამფილიას, ლიკიას, ჰალიკარნასოსს, როდოსს, ფასელისს, კოსს, სიდეს, არადოსს, გორტინას, კნიდოსს, კვიპროსსა და კვირენეს.

24მათი ასლი კი მღვდელმთავარ სიმონს გაუგზავნეს.

25ხოლო მეფე ანტიოქოსი ხელახლა გარს შემოადგა დორს, ყოველი მხრიდან შეუტია, მანქანები მიაყენა და ისეთნაირად მოიმწყვდია ტრიფონი, რომ აღარც შესავლელი გზა დაუტოვა და აღარც გამოსასვლელი.

26სიმონმა ორი ათასი რჩეული მეომარი გაუგზავნა დასახმარებლად, აგრეთვე ოქრო-ვერცხლი და სათანადო აღჭურვილობა.

27მაგრამ მან არ ინება მათი მიღება, უარყო ყველაფერი, რაზედაც ადრე შეუთანხმდა სიმონს და გაუუცხოვდა მას.

28ათენობიოსი, ერთი თავისი მეგობარი, მოსალაპარაკებლად გაგზავნა მასთან და დააბარა ეთქვა: „თქვენს ხელთაა იაფო, გაზარა და იერუსალიმის ციხე-სიმაგრე, ხოლო ესენი ჩემი სამეფოს ქალაქებია,

29თქვენ დაარბიეთ მათი მიწა-წყალი, დიდი ზიანი მიაყენეთ ქვეყანას და დაიმორჩილეთ ჩემი სამეფოს ბევრი მხარე.

30მაშ, დამიბრუნეთ ქალაქები, რომლებიც აიღეთ და ხარკი იმ მხარეებიდან, რომლებსაც დაეუფლეთ იუდას საზღვრებს გარეთ.

31ანდა მათ სანაცვლოდ მომეცით ხუთასი ტალანტი ვერცხლი, ხოლო მათი დარბევისა და ქალაქებიდან აკრეფილი ხარკის საზღაურად – კიდევ ხუთასი ტალანტი; თუ არა და, მოვალთ და თავს დაგეცემით.“

32შევიდა ათენობიოსი, მეფის მეგობარი, იერუსალიმში და რა იხილა სიმონის დიდება, ოქროსა და ვერცხლის ჭურჭელთა სიმრავლე და მხნეობა მისი, განცვიფრდა და აუწყა მას მეფის დანაბარები.

33სიმონმა პასუხად მიუგო: „არც ქვეყანა წაგვირთმევია უცხოთათვის და არც დაგვიმონებია უცხონი, არამედ ჩვენი მამა-პაპის სამკვიდროს ვფლობთ, რომელიც ერთ დროს განუკითხავად მიიტაცეს ჩვენმა მტრებმა.

34ჩვენ კი, როცა ხელსაყრელი დრო დაგვიდგა, დავიბრუნეთ ჩვენი მამა-პაპის სამკვიდრებელი.

35რაც შეეხება იაფოსა და გაზარას, რომლებსაც ითხოვთ, თვითონ მათ დიდი ზიანი მიაყენეს ჩვენს ხალხსა და ქვეყანას; მათში ას ტალანტს მოგცემთ.“

36ათენობიოსს სიტყვაც არ დასცდენია ამის პასუხად, მაგრამ გულჯავრიანი დაბრუნდა მეფესთან და მოახსენა მას სიმონის სიტყვები, მისი დიდება და ყოველივე ის, რაც იხილა; და სასტიკი რისხვით განრისხდა მეფე.

37ტრიფონი კი ხომალდში ჩაჯდა და ორთოსიაში გაიქცა.

38მაშინ მეფემ ზღვისპირეთის სარდლად დანიშნა კენდებეოსი, რომალსაც ქვეითი ჯარი და მხედრობა ჩააბარა.

39უბრძანა, გაელაშქრა იუდაელთა წინააღმდეგ, აეგო კედრონი, გაემაგრებინა ბჭენი და ეომა ხალხთან. თავად მეფე კი ტრიფონს დაედევნა.

40მიადგა კენდებეოსი იამნიას და დაიწყო ხალხის გამოწვევა საომრად. მერე შეიჭრა იუდაში, ატყვევებდა და მუსრს ავლებდა ხალხს.

41ააგო კედრონი, სადაც ქვეითნი და ცხენოსნები ჩააყენა, რათა იქიდან გამოსულიყვნენ იუდას გზებზე სათარეშოდ და სარბევად, როგორც უბრძანა მეფემ.

16

16^1დაბრუნდა იოანე გაზარადან და უამბო სიმონს, მამამისს, რაც ჩაიდინა კენდებეოსმა.

2მაშინ სიმონმა უხმო თავის ორ უფროს ვაჟს: იუდას და იოანეს, და უთხრა მათ: „მეც, ჩემი ძმებიცა და მამაჩემის სახლიც დიდხანს ვებრძოდით ისრაელის მტრებს, სიჭაბუკიდან დღევანდელ დღემდე, და ბევრჯერ კეთილად წარიმართა ისრაელის ხსნა ჩვენი ხელით.

3მე მოვხუცდი, თქვენ კი, ღვთის წყალობით, სრულწლოვანებას მიაღწიეთ; მაშ, გასწიეთ ჩემი და ჩემი ძმის მაგივრობა, წადით და იბრძოლეთ ჩვენი ხალხისთვის. ზეცამ ნუ მოგაკლოთ შემწეობა.“

4აირჩია ქვეყნიდან ოცი ათასი მეომარი, ქვეითი და მხედარი, და დაიძრნენ კენდებეოსის წინააღმდეგ. ღამე მოდეინში გაათიეს.

5დილით ადგნენ და დაბლობისაკენ დაეშვნენ. და, აჰა, გამოჩნდა მათ შესახვედრად მომავალი ქვეითთა და მხედართა მრავალრიცხოვანი ლაშქარი; მათ შორის კი მდინარე იყო.

6იოანე თავისი ლაშქრით დაიძრა მათ წინააღმდეგ. როცა დაინახა, რომ ხალხს ეშინოდა მდინარეზე გადასვილსა, თვითონ გადავიდა პირველი. მისი შემყურე მეომრები უკან მიჰყვნენ მას.

7დაყო ლაშქარი და მხედრები ჩააყენა ქვეითთა შორის. მტრის მხედრობა კი ურიცხვი იყო.

8ბუკსა ჰკრეს და უკუიქცა კენდებეოსი და მისი ლაშქარი; და დაეცა მათგან მრავალი დაჭრილი, დანარჩენებმა კი სიმაგრისკენ იბრუნეს პირი.

9მაშინ დაიჭრა იუდა, იოანეს ძმა. იოანე კი მტერს მისდევდა, ვიდრე არ მიადგა კედრონს, რომელიც მან ააშენა.

10მტერმა აშდოდის მახლობლად მდებარე ციხე-კოშკებს შეაფარა თავი, მაგრამ მან ცეცხლს მისცა ისინი და დაეცა მათგან ორი ათასამდე კაცი, იოანე კი მშვიდობით დაბრუნდა იუდაში.

11ხოლო პტოლემეოსი, ძე აბუბოსისა, იერიხოს ველზე იყო სარდლად გამწესებული; უამრავი ოქრო-ვერცხლი ჰქონდა,

12რადგანაც მღვდელმთავრის სიძე იყო.

13თავს გაუვიდა და განიზრახა ხელთ ეგდო მთელი ქვეყანა; მზაკვრულ გეგმებს აწყობდა სიმონისა და მისი ვაჟების წინააღმდეგ, რათა დაეღუპა ისინი.

14ხოლო სიმონი ამ დროს თავისი ქვეყნის ქალაქებს ათვალიერებდა და მათ საქმეებს არიგებდა. ასსამოცდამეჩვიდმეტე წლის მეთერთმეტე თვეს (რომელიც არის საბატის თვე) იერიხოში ჩავიდნენ სიმონი და მისი ვაჟები: მატათია და იუდა.

15აბუბოსის ძემ მზაკვრული ზრახვით მიიღო ისინი მის მიერ აგებულ პატარა ციხე-სიმაგრეში, რომელსაც ერქვა დოკი, და დიდებული სუფრა გაუშალა მათ; თან ხალხი ჰყავდა ჩასაფრებული.

16როცა სიმონი და მისი ვაჟები დათვრნენ, წამოიშალნენ პტოლემეოსი და მისი თანამზრახველნი, იარაღს დასტაცეს ხელი, ნადიმობისას შეუცვივდნენ სიმონს და მოკლეს ისიც, მისი ორი ვაჟიცა და რამოდენიმე მსახურიც.

17ასე მუხანათურად მოიქცა და ბოროტი მიაგო სიკეთის წილ.

18პტოლემეოსმა ეს ამბავი წერილით აცნობა მეფეს და სთხოვა, ლაშქარი მომაშველეო; სამაგიეროდ ჰპირდებოდა, რომ ჩააბარებდა ქვეყანას და მის ქალაქებს.

19თანაც გაზარაში იოანეს მოსაკლავად აფრინა ხალხი; ათასისთავებს კი წერილები დაუგზავნა, მეახელით და ოქრო-ვერცხლით აგავსებთო.

20ზოგიც იერუსალიმისა და ტაძრის ასაღებად გაგზავნა.

21მაგრამ ვიღაცამ დაასწრო და გაზარაში აცნობა იოანეს, შენი მამა და ძმები დახოცეს და შენს მოსაკლავადაც გამოგზავნესო ხალხი.

22ეს რომ გაიგო, იოანეს თავზარი დაეცა; შეიპყრო მის მოსაკლავად მოგზავნილნი და დახოცა ისინი, რადგანაც მიხვდა, რომ მისი დაღუპვა სურდათ.

23იოანეს დანარჩენი ამბები, მისი ომები და საგმირო საქმენი, სახელოვნად რომ აღასრულა, გალავნთა მშენებლობა, თვითონვე რომ აღმართა, და მისი ყოველი ღვაწლი

24მისივე მღვდელმთავრობის მატიანეშია აღწერილი, იმ დროიდან მოყოლებული, რაც მღვდელმთავრად დადგა მამამისის შემდეგ.

Table of Contents

- ბიბლია

- სათაურის გვერდი

- პირველი მაკაბელთა

- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16